ญิงรุ่ยเจียไม่สามารถทำความคุ้นเคยกับมันได้ก็มีทางออกอยู่ทางหนึ่ง องค์หญิงสามารถย้ายออกจากคฤหาสน์ของเรา”
“เจ้ากำลังไล่ข้าออกไปหรือ ? ” รุ่ยเจียสามารถเข้าใจสิ่งนี้“เราได้รับเชิญจากลุงเฟิงและฮูหยินผู้เฒ่าให้เข้ามาในคฤหาสน์ ! ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ใครบอกว่าหม่อมฉันอยากไล่องค์หญิงออกไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เต่าหยกก็ถูกนำเข้ามาเพื่อนำความสงบสุขมาสู่คฤหาสน์ นอกจากนี้ผู้บาดเจ็บไม่ใช่หม่อมฉัน”
“ช่างเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันที่ยิ่งใหญ่ ! ” รุ่ยเจียกัดฟันของนางและพูดว่า “เจ้ามีพฤติกรรมที่แตกต่างออกไปเมื่อต้องรับมือกับผู้คนเมื่อเทียบการซุบซิบนินทาลับหลังแล้ว เจ้าช่างร้ายกาจเสียจริง”
“องค์หญิงคิดผิด” เฟิงหยูเองแก้ไขนาง “ไม่ว่าจะจัดการกับผู้คนต่อหน้าหรือการซุบซิบนินทาลับหลัง องค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้ก็ทำแบบเดียวกันเสมอ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ไม่สามารถไปเยี่ยมคังอี้ นางหันหลังกลับออกไปกับหวงซวน
รุ่ยเจียเฝ้าดูการจากไปของนางและถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างลับ ๆ ไม่น่าแปลกใจที่มารดาของนางบอกว่าคุณหนูรองของตระกูลเฟิงนั้นจัดการได้ไม่ง่าย ตอนนี้สิ่งนี้เกิดขึ้นแน่นอนว่าไม่มีข้อผิดพลาด ในพริบตานางได้สูญเสียนางกำนัล สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดมาก
ในขณะที่กลับไปที่เรือนตงเซิง เฟิงหยูเองแจ้งหวงซวน“เดี๋ยวเจ้าไปที่ตำหนักหยู บอกเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้บอกองค์ชายเกี่ยวกับองค์ชายแห่งซงซุยที่จะเข้าเฝ้าในวันพรุ่
