มเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุนนะเจ้าคะ”
เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าหัวชาจากการฟัง ทุกคำที่ทั้งสองพูดมันแทงหัวใจของเขา เขาหมดแรงไปกับคังอี้และกลับมาช่วยเหลือเฟิงหยูเองด้วยตัวเอง
แต่เฟิงหยูเองวางมือเล็ก ๆ ไว้บนข้อมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“ท่านพ่อตลกจริง ๆ อาเองเป็นลูกสาวของท่านพ่อ และข้าไม่ใช่องค์หญิงคังอี้ ดังนั้นทำไมท่านพ่อต้องตัวสั่น ? ”
เฟิงจินหยวนนึกในใจ ข้ากลัวเจ้า อย่างไรก็ตามเขาพูดว่า“อย่าพูดมาก เจ้าต้องระวังให้มากขึ้นอีกหน่อย ถนนลื่นเมื่อหิมะตก” ไม่ว่าในกรณีใดถ้านางล้มลงอย่างแท้จริงไม่ต้องพูดถึงการหลอมเหล็ก เขาจะต้องกังวลกับการอธิบายเรื่องนี้กับฮ่องเต้
เฟิงหยูเองเลิกคิ้วแล้วมองที่เฟิงจินหยวนแล้วยิ้มให้เขา“ขอบคุณท่านพ่อ” ด้วยเท้าทั้งสองของนางสัมผัสพื้นดิน ในที่สุดนางก็พูดอย่างเงียบ ๆ “นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อควรทำอย่างแท้จริง”
แต่ในเวลานี้นางก็ได้ยินเสียงคนส่งเสียงกรี๊ดจากด้านหลังรถ ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องนี้พวกเขาได้ยินเสียง “ปีก” มีบางคนล้มลงที่พื้น
