ด้านข้างคังอี้ตกใจเล็กน้อย นางได้ยินมาว่าคุณหนูรองนั้นดื้อรั้น แต่นางไม่เคยคิดเลยว่านางจะสามารถบังคับให้เฟิงจิน หยวนกลับมาเป็นแบบนี้ได้อีก
“ท่านพ่อฟังนะ ถ้ามีคนต้องการที่จะฆ่าอาเอง อาเองแก้แค้นได้โดยไม่ต้องพึ่งพาตระกูล ข้าสามารถแก้แค้นด้วยตัวเองได้ แต่ถ้ามีคนกล้าทำร้ายจื่อหรู แม้ว่าจะเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ตระกูลเฟิงก็ต้องลงมือแก้แค้นและตัดหัวเพื่อข้า นี่คือหลักการพื้นฐานที่สุดของการเป็นพ่อ การปล่อยให้คนร้ายทำอันตรายต่อครอบครัวของท่านพ่อ จากนั้นไม่สนใจสิ่งอื่นที่แม้แต่หมาป่า, หมูและสุนัขก็ไม่สามารถทำได้ท่านพ่อควรคิดให้รอบคอบมากกว่านี้นะเจ้าคะ”
เฟิงจินหยวนทั้งโกรธและกลัว เฟิงหยูเองกำลังพูดว่าเขาต่ำช้า แต่เขาจะแยกแยะได้อย่างไร หากเขาจะแก้แค้น เขาก็ต้องกำจัดตระกูลเฉินให้หมด หากเขาไม่แก้แค้นก็เท่ากับว่าเขายอมรับว่าเขาไม่สนใจบุตรชายของเขาแม้แต่น้อย ซึ่งหมายความว่าเขาต่ำช้าจริงในไม่ช้าหน้าผากเฟิงจินหยวนก็ถูกปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น แต่ในเวลานี้ที่ข้อมือของเขามือของผู้หญิงจับไว้ มือนี้มีความอบอุ่นและมีน้ำใจ และมันก็หนักแน่นเช่นกัน
เขาหันกลับไปมอง และเห็นว่าเป็นคังอี้
“การปกป้องลูก ๆ คือธรรมชาติของมนุษย์ ในฐานะผู้ปกครอง เมื่อเด็กตกอยู่ในอันตราย พวกเขาควรรีบเข้าไปในกองไฟโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตนเอง พวกเขายังต้องช่วยลูกให้พ้นจากอันตรายนั้นด้วย ยิ่งไปกว่านั้นญาติไม่สำคัญ” นางส่ายหัวเล็กน้อยแล้
