่าเฟิงเฟินไดถูกตีหัวใจของเขาก็เริ่มเจ็บปวด ขณะที่นางนั่งอยู่บนพื้นและร้องไห้เสียงดัง
“พี่ห้า” แต่ในเวลาที่ไม่รู้ว่าเฟิงหยูเองมาอยู่ข้างซวนเทียนหยานเมื่อไหร่ เมื่อถูกเรียกว่าพี่ห้าเช่นนี้ ซวนเทียนหยานก็ตัวแข็งทื่อ
“น้องสะใภ้เก้า” เขาพูดแล้วเรียกนาง อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้ามองเฟิงหยูเองเลย
เฟิงหยูเองถามเขาด้วยความสับสน “อาเองไม่เคยขัดขวางพี่ห้ามาก่อนใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ”
“หืม?” ซวนเทียนหยานกลัวยิ่งกว่าเดิม เขารู้อยู่เสมอว่าพระชายาของน้องเก้าไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากทำลายแร่เหล็กและสัญญาว่าจะให้วิธีการหลอมเหล็กในงานเลี้ยง ตอนนี้ฮ่องเต้ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องนางแต่เขา… “น้องสะใภ้ เจ้ากำลังพูดอะไร ? … พี่ห้าไม่เข้าใจ”“ฮ่า ๆ ๆ ” นางหัวเราะทันที “ความหมายของข้าคือทำไมพี่ห้าไม่มองมาที่อาเองตอนที่เราคุยกันเพคะ ? อาเองน่าเกลียดหรือเพคะ น่าเกลียดจนถึงจุดที่พี่ห้าไม่มองหน้าข้า ! ”วลีสุดท้ายนั้นมาพร้อมกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันน้ำเสียงฟังดูเยือกเย็น
ซวนเทียนหยานถอยหลังไปสองสามก้าว ในที่สุดเมื่อเขามองหน้าเฟิงหยูเอง เขาก็จ้องมองนางพยายามหาคำตอบจากสายตาของนาง
น่าเสียดายที่ดวงตาของเฟิงหยูเองไม่ได้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงของนาง น้ำเสียงเยือกเย็นก่อนหน้านี้ใช้สำหรับการทันที ในพริบตานางกลับสู่สภาวะปกติของนาง
“พี่ห้าอย่ากังวลมากเกินไป อาเองไม่มีความหมายอื่นใด พี่ห้ามาที่เ
