อกที่ถูกล่าโดยผู้ปกครองของเฉียนโจวด้วยตนเอง เราจะมอบเป็นของกำนัลให้แก่ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อทำเสื้อคลุม”
“มันถูกล่าโดยผู้ปกครองของเฉียนโจวจริง ๆ หรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขมาก “นั่นทำให้มันมีค่ามาก ! ”
“มี แต่สิ่งที่มีค่าเท่านั้นที่คู่ควรกับท่านฮูหยินผู้เฒ่า ! ”คำพูดนี้ออกมาจากปากของรุ่ยเจีย บุคลิกของผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างดีแม้ว่านางจะไม่เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมกับมันอย่างแท้จริง แต่เมื่อนางเข้าใจว่าสถานการณ์ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ นางจะทำทุกวิธีเพื่อให้บุคคลตรงหน้านางนั้นมีความสุข “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้สูงศักดิ์และควรสวมเสื้อคลุมที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอก”
ฮูหยินผู้เฒ่าแอบยิ้มในใจ เมื่อนางได้รับเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอก นางไม่เต็มใจที่จะปล่อยมือจากมัน จนกระนั่งยายโจวรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม นางจึงเดินมารับเสื้อคลุมไปจากฮูหยินผู้เฒ่า หลังจากนางดึงอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดนางก็สามารถดึงมันออกมาจากมือของฮูหยินผู้เฒ่าได้
สำหรับท่าทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าแสดงออกมา ในที่สุดคังอี้สามารถเปลี่ยนมันได้อีกครั้ง ในตอนแรกนางไม่พอใจกับรุ่ยเจีย แต่นั่นก็หายไป และแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่น
คังอี้เพิ่งหยิบตะเกียบของนางจากนั้นดูเหมือนบังเอิญมองไปที่โต๊ะที่อนุนั่ง นางถอนหายใจอย่างแผ่วเบาและถามฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ข้าจะถามสิ่งที่ไม่ควรถาม คฤหาสน์มักจะกินอาหารแยกเป็น 2 โต๊ะเช่นนี้หรือ ? ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ
