หัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าของเฟินเฉินหยู “พี่ใหญ่ทำไมทำหน้าแบบนั้น? แม้ว่าข้าจะช่วยพูดกับพระสนมเซียนให้ท่าน แต่ข้าก็ยังไม่ได้รับคำขอบคุณของพี่ใหญ่ แถมท่านยังมองข้าด้วยสายตาแบบนี้”
ใบหน้าของของฮูหยินผู้เฒ่ามืดครึ้มเมื่อนางดุเฟิงเฉินหยู“เจ้าไม่รู้จักทำสิ่งที่ดีสำหรับตัวเจ้าเอง ? เจ้าก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ หากไม่ได้น้องรองของเจ้า ด้วยสถานะของพระสนมเซียนในพระราชวัง ถึงแม้ว่าเจ้าจะถูกตีจนตาย ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเฟิงของเรา ตอนนี้เจ้ารอดชีวิตมาได้เจ้าก็ยังไม่ขอบคุณ แถมเจ้ามองน้องสาวของเจ้าด้วยสายตาแบบนั้นอีกหรือ ? “
เฟิงจินหยวนเตือนนางด้วย “คราวนี้มันเป็นความผิดของเจ้าจริง ๆ ขอบคุณอาเองเร็ว”
เฟิงเฉินหยูรู้สึกว่านางทำผิดโดยเฉพาะเมื่อนางเห็นรอยยิ้มของเฟิงหยูเอง นางต้องการที่จะตะกุยหน้าของเฟิงหยูเองออกมา นางต้องการที่จะคัดค้านโดยไม่รู้ตัว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางรู้สึกขุ่นเคืองจนไม่สามารถเก็บอาการไว้ได้ทันใดนั้นเมื่อนางมองหน้าคังอี้ นางก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา ความรู้สึกแบบนี้ปรากฏขึ้นทันทีและดึงดูดนางโดยไม่มีเหตุผลจริง ๆ ที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
ดูเหมือนว่าคังอี้รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นเฟิงเฉินหยูมองไปที่นาง นางก็ยิ้มให้พลางพยักหน้าแล้วพูดว่า “ความเกลียดชัง ความชั่วร้ายเป็นเรื่องตามธรรมชาติ ขณะที่ความเมตตา การรับรู้ถึงพระคุณและการตอบแทนนั้นเป็นเรื่องของชนชั้นสูง ข้าเชื่อมั่น
