้าชอบมาก ! ” สำหรับฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนี้ยิ่งดี นางจะไม่ชอบมันอย่างไร นางจับมือของเฟิงหยูเองอีกครั้ง นางพูดต่อไปเป็นเวลานานจนกระทั่งนางออกไปกับยายจาวไปที่ห้องครัวโดยบอกว่านางต้องคอยดูแลเรื่องการเตรียมอาหารเป็นการส่วนตัว นางจะเพิ่มอาหารอีก 4 อย่างเพราะผ้าไหมตำหนักจันทรา
ทันทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าออกจากเรือนซูหยา เฟิงหยูเองนำหวงซวนและเฟิงจื่อหรูไปที่เรือนโบตั๋น และถามนางว่า “องค์หญิงแห่งเฉียนโจวจะส่งมอบผ้าไหมตำหนักจันทราหรือไม่ท่านพี่? เมื่อข้าอยู่ที่สำนักศึกษา ข้าได้ยินเพื่อนที่สำนักศึกษาคนหนึ่งพูดว่ามีหลายครั้งที่เฉียนโจวไม่สามารถผลิตผ้าไหมตำหนักจันทราได้แม้แต่พับเดียวในห้าปี มันมีค่าจริง ๆขอรับ”
เฟิงหยูเองลูบหัวเล็ก ๆ ของเขา นางยิ้มและไม่ได้พูดอะไรเลย แต่นางก็พูดกับหวงซวน “ถ้าพวกเขานำมันมาจริง ๆ สิ่งดี ๆ ของเราจะต้องสูญเปล่าแน่นอน”
เฟิงจื่อหรูไม่เข้าใจสิ่งที่ทั้งสองพูด แต่เขาไม่ได้ถาม เขายิ้มและเดินตามเฟิงหยูเองไปทางเรือนโบตั๋น “อาจารย์ใหญ่กล่าวว่าข้าจะต้องตั้งใจศึกษาเล่าเรียนให้ดีและมีส่วนร่วมในเรื่องครอบครัวน้อยลง ข้าจะเชื่อฟังอาจารย์ใหญ่ ตราบใดที่ข้ารู้ว่าท่านพี่ไม่ถูกรังแก ทุกอย่างก็ราบรื่นแล้ว”
เพื่อต้อนรับองค์หญิงทั้งสองมาที่คฤหาสน์เฟิง เฟิงจินหยวนก็ไปที่ลานหน้าบ้านในตอนเช้าเช่นกัน
วันนี้ฮันชิก็เข้าใจมากขึ้นและนางก็ช่วยด้วย นางจะไปช่วยเป็นครั้งคราวเมื่อบ่าวรับใช้กำลังรีบจัดการ เรื่
