ยวนยืนอยู่ด้านหน้า เมื่อเห็นว่าองค์หญิงเสด็จลงจากรถม้า ฮูหยินผู้เฒ่าก็จะคุกเข่าลง แต่เฟิงหยูเองที่อยู่ข้างหลังรีบหยุดนาง นางกระซิบบอกว่า “ไม่จำเป็นต้องมีคารวะเต็มรูปแบบสำหรับองค์หญิงต่างแคว้นเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าคิดเกี่ยวกับมันเล็กน้อยแล้วยืดหลังขึ้นมา
เฟิงจินหยวนและคังอี้คุ้นเคยกัน หลังจากคำนับแล้วพวกเขาได้รับเชิญให้เข้าไปในห้องโถงใหญ่ของเรือนโบตั๋น
แน่นอนว่าเฟิงเฟินไดได้กลับมาพร้อมกับพวกเขา และนางดูเหมือนจะสบายดีซึ่งทำให้ฮันชิผ่อนคลาย
เมื่อเข้าสู่ห้องโถงคังอี้ไม่ได้นั่งทันทีแต่กลับไปช่วยประคองฮูหยินผู้เฒ่าที่กำลังจะนั่ง จากนั้นนางก็คารวะฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า “คังอี้มาเยี่ยมและสร้างความลำบากมากมายให้กับท่านฮูหยินผู้เฒ่า ข้าหวังว่าท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะยกโทษให้ข้า”นางดูสวย, สง่างามและมีมารยาท ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าและชื่นชมคังอี้อย่างเงียบ ๆ แน่นอนว่าบุตรสาวที่ถูกเลี้ยงดูโดยราชวงศ์ไม่เหมือนกัน
จากนั้นคังอี้คารวะ แล้วรับของจากมือของผู้ดูแลของนางและนำมันมามอบให้ฮูหยินผู้เฒ่า “คังอี้ได้รับเชิญจากท่านใต้เท้าเฟิงอย่างกะทันหันและไม่มีเวลาเตรียมของกำนัล โชคดีที่ข้านำผ้าเช็ดหน้าที่ทำจากสมบัติประจำชาติของเรา, ผ้าไหมตำหนักจันทราที่สามารถมอบให้แก่ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ข้าหวังว่าท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะพบกับความสุขและโชคดีในปีนี้”
นางนำสิ่งของมามอบให้ฮูหยินผู้เฒ่า และคิดว่านางจะสามารถเห็นความปิติยินดีเ
