ูดถึงเฟิงเฉินหยู ตอนนี้มีการตัดสินใจแล้วว่าเฟิงเฉินหยูจะถูกส่งไปที่อารามแม่ชี แล้วเฟิงเฟินไดล่ะ ?
ทันใดนั้นนางก็รู้อะไรบางอย่าง เฟิงเฟินไดไม่กลับมาแล้ว…นางคงไม่ถูกส่งไปใช่หรือไม่ ?
“ท่านพี่” ด้วยความตกใจนางไม่มีเวลากังวลว่าจะถูกดุด่านางเริ่มร่ำไห้และถามเฟิงจินหยวน “ท่านพี่ส่งเฟินไดไปที่ไหนเจ้าค่ะ ? เฟินไดไม่สามารถทำอะไรบางอย่างเช่นสาปแช่งพระสนมของจักรพรรดิได้ ! ”
“พอ!” ฮูหยินผู้เฒ่าเกลียดการฟังฮันชิพูด แม้ว่านางจะตั้งท้องทายาทของตระกูลเฟิง นางก็ไม่ชอบฟังสิ่งที่ฮันชิพูด “แม้แต่เฟิงเฉินหยูก็จะถูกส่งออกไปหลังจากการฉลองสิ้นปีใหม่จินหยวนจะสามารถทำอะไรเพื่อเฟินได! การดูแลเด็กในท้องของเจ้านั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด หากนางไร้ประโยชน์ ไม่ว่าจะดีหรือเลว เจ้าจะสามารถให้กำเนิดบุตรที่สามารถดูแลเจ้าในวันที่เจ้าแก่ตัวลงได้ ! ”
คำพูดเหล่านี้รุนแรงมากแล้ว ฮันชิเริ่มร้องไห้ แต่นางก็หยุดอย่างรวดเร็ว นางเอามือทั้งสองไปวางที่ท้องของนาง นางร้องไห้อย่างเงียบ ๆ
เฟิงจินหยวนมองนางและไม่ได้ช่วยปลอบโยนใด ๆ แต่รู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขามองไปที่จินเฉิน แม้ว่านางจะอายุน้อยที่สุดและสวยที่สุด แต่ภูมิหลังของนางก็เป็นแค่บ่าวรับใช้นางสามารถดูแลผู้คนได้แต่นางไม่สามารถสนทนากับแขกได้สำหรับอันชิ นางอดทนมาตลอดและเขาไม่เคยเห็นนางยิ้มอนุของเขาเหล่านี้ก็ยิ่งไม่เป็นที่ชื่นชอบอย่างแท้จริง ในคฤหาสน์ที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้ จริง ๆ แล้วเ
