เฟิงหยูเองจ้องตอบกลับมาที่นางเท่านั้นไม่ยอมหลบตา แต่การจ้องมองของเฟิงหยูเองมีความตั้งใจที่ซ่อนเร้นยิ่งกว่าเมื่อเทียบกับพระสนมเซียน
พระสนมกูเซียนถูกจ้องมาเป็นเวลานาน แต่ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นางไม่ต้องการพูดกับเฟิงหยูเองอีกต่อไป
แต่นางเป็นคนที่เรียกเฟิงหยูเองมาที่นี่ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถให้เฟิงหยูเองออกไปได้ ยิ่งกว่านั้นนางไม่เชื่อว่าคุณหนูรองของตระกูลเฟิงเป็นคนที่สามารถถูกส่งไปได้ง่าย ๆหรือ ดังนั้นนางจึงถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ และพูดว่า “เมื่อไม่นานมานี้องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันค่อนข้างมีชื่อเสียง”
เฟิงหยูเองตอบ “ไม่สามารถเปรียบเทียบความรู้สึกของเสด็จพ่อที่มีต่อพระสนมเซียนได้หรอกเพคะ”
พระสนมเซียนโต้กลับ “คนที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุดคือพราชายาหยุน”
เฟิงหยูเองพูดว่า “แต่สิ่งนี้ไม่ได้นำพาให้เสด็จพ่อปฏิบัติต่อพระสนมเซียนอย่างเลวร้าย”
ในการแลกเปลี่ยนสั้น ๆ นี้ นางสามารถรับมือพระสนมกู่เซียนได้เมื่อพูดคุย เด็กหญิงตัวน้อยอายุ 13 ปีนี้ไม่สามารถมองได้ว่าเป็นเด็กสาว ทุกคำพูดที่นางกล่าวถูกต้อง พวกเขาไม่ได้รับคำชมหรือคำเยินยอ แต่ก็ไม่ได้ดูหมิ่นซึ่งทำให้ความโกรธของนางค่อยๆ หายไป ทำให้นางสงบลงอย่างช้า ๆ
“เจ้าไม่กลัวว่าเจ้าจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้และการสนับสนุนจากข้าราชสำนักหรือ ? ” นางถามคำถามที่ทำให้นางสงสัยมากที่สุด คำถามของนางไม่ชัดเจน แต่เฟิงหยูเองก็เข้าใจ
ความโปรดป
