ู้นำแห่งเฉียนโจวก็ไม่ต้องเป็นกังวล”
“เฮ้อ” คังอี้ถอนหายใจเบา ๆ “เฉียนโจวเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของข้า ไม่ว่าข้าจะไปที่ไหน ข้าหวังว่าบ้านเกิดเมืองนอนของข้าจะเจริญขึ้นเรื่อย ๆ ”
“นั่นเป็นเรื่องธรรมชาติ” ศีรษะของเฟิงหยูเองยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่นางยังสบตาอยู่ “นั่นเป็นเหตุผลที่ทุกคนปรารถนาที่จะปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา”
คังอี้ตกตะลึงไปเล็กน้อย แต่นางก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วสายตาของนางหันไปหาเฟิงเซียงหรูและกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ข้าแน่ใจว่าเด็กหญิงผู้นี้เป็นธิดาคนหนึ่งของใต้เท้าเฟิงใช่หรือไม่ ? ข้าสังเกตเห็นบริเวณคิ้วว่าเหมือนท่านเสนาบดีเฟิง! ”
ใบหน้าของเฟิงเซียงหรูเปลี่ยนเป็นสีแดง และนางก็คารวะคังอี้ แต่ไม่พูด
นางเป็นบุตรสาวที่เหมือนเฟิงจินหยวนมากที่สุด รวมกับการที่นางนั่งข้างเฟิงหยูเองแล้ว ดังนั้นการที่นางจะคาดเดาได้นั้นไม่ใช่เรื่องแปลก
เฟิงเซียงหรูมีความเชื่อมั่นน้อยลง ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงตอบนางว่า “นี่คือน้องสามของข้า นางชื่อเฟิงเซียงหรู นางยังเด็กข้าหวังว่าองค์หญิงจะไม่ถือสาความผิดพลาดของนาง”
“ไม่มีปัญหา” คังอี้ยิ้ม และพูดว่า “เมื่อใต้เท้าเฟิงช่วยบรรเทาภัยพิบัติในภาคเหนือ เขาได้รับผู้ลี้ภัย 200 คนจากเฉียนโจวของข้า ข้าต้องขอบคุณอย่างแท้จริง เมื่อเด็กคนนั้นรุ่ยเจียไปกับเจ้าหน้าที่เพื่อช่วยผู้คนที่ชายแดนให้อยู่ในความสงบ นางติดหวัดและรับชาอุ่นจากใต้เท้าเฟิง นี่คือความเมตตาที่ข้าจะไม่ลืม มาถ
