นางเป็นคนที่เอาใจใส่และสุภาพ เขาจะว่านางอย่างไร?เขาเผยรอยยิ้ม “ไม่มีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นก็ดีแล้วความสามารถในการผลิตสิ่งนี้ช่างโดดเด่นอย่างแท้จริง”
เมื่อเขาพูดอย่างนี้องค์หญิงหรู่เจียที่เงียบและยืนอยู่ข้าง ๆคังยี่ จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ท่านแม่ดูสิ ข้าบอกท่านแม่แล้วว่าฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าชุนจะไม่โต้เถียงในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้!ข้าบอกให้ท่านแม่ทิ้งผ้าไหมตำหนักจันทราไว้ให้จุนเอ๋อ แต่ท่านแม่ก็ไม่ทำตามที่ข้าบอก”
“โอ้ อย่างนั้นหรือ ? ” ฮ่องเต้หัวเราะเบาๆ และมองดูองค์หญิงรุ่ยเจียแล้วถามว่า “เจ้าอยากได้ผ้าไหมตำหนักจันทราเช่นนั้นหรือ ? ”
รุ่ยเจียพยักหน้า “ใช่แล้ว ! ผ้าไหมนั้นเป็นของหายากมาก ผ้าพับนี้ถูกทอขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ในที่สุดก็จะต้องถูกส่งมายังราชวงศ์ต้าชุน พวกเราเองไม่เคยสวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าไหมนี้เลย”
ใบหน้าของคังยี่เต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่นางดุรุ่ยเจีย“เจ้าพูดเรื่องอะไร ? หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ! ” จากนั้นนางก็โค้งคำนับฮ่องเต้ “เด็กสาวคนนี้ซนและดื้อรั้น มันเป็นความผิดของคังยี่ที่เลี้ยงดูนางมาแบบตามใจ พระองค์อย่าตำหนินางเลยเพคะ”
“อ่า ! ” ฮ่องเต้โบกมือของเขา “เด็กน้อยมีความรู้สึกไวเป็นเรื่องปกติ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงนาง อย่างที่เราเห็นรุ่ยเจียนั้นพูดตรงไปตรงมามาก เจ้าต้องการผ้าไหม ดี ! จากนั้นเราจะมอบให้เจ้า 1 พับ ! ไม่สิ 2 พับ ! ”
“จริงหรือเพคะ ? ” ดวงตาของรุ่ยเจียเป็นประกาย
ฮ่
