บทที่ 64 ออกจากภูเขา
เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หลี่ลี่ก็ได้รับความโปรดปรานจากผู้อาวุโสเหมิง ผู้อาวุโสเหมิงรู้สึกตื่นเต้นมากที่หลี่ลี่สามารถจดจำสมุนไพรได้มากมายและพูดได้อย่างคล่องแคล่ว
“หลี่ลี่ ต่อไปเจ้าต้องอ่านตำราเกี่ยวกับสมุนไพรให้มากขึ้น ข้ามีตำราล้ำค่ามากมาย เจ้าต้องมาดูบ่อย ๆ มาเรียนรู้ หากรู้สึกว่ายากเกินไป ก็ไปยืมตำรายาเบื้องต้นจากหอหมื่นตำรามาอ่านดู”
“แต่ข้าเข้าไปในหอหมื่นตำราไม่ได้ วันนี้ข้าอยากไปดู แต่ถูกยามปฏิเสธ บอกว่าข้าไม่มีคุณสมบัติ” หลี่ลี่พูดอย่างน้อยใจ ราวกับไม่มีทางรับใช้บ้านเมือง
“ฮ่า ๆ เรื่องง่าย” ผู้อาวุโสเหมิงหยิบป้ายหยกรูปน้ำเต้าออกมา บนนั้นเขียนว่า “สำนักใน” และอักษร “เหมิง” พร้อมลวดลายสมุนไพร “เจ้าถือมันไว้ แม้แต่หัวหน้าผู้ดูแลของสำนักในในก็ไม่กล้าขัดขวางเจ้า”
หลี่ลี่ดีใจมาก รับมาไว้ ในใจรู้สึกสบายใจจนบอกไม่ถูก
“อ้อ ท่านผู้อาวุโส ท่านไม่ได้อยู่ในสำนักในหรอกหรือ? ทำไมมาอยู่ที่ที่แบบนี้ล่ะขอรับ?” หลี่ลี่นึกขึ้นได้จึงถามอย่างสงสัย
ผู้อาวุโสเหมิงหัวเราะ “การเพาะปลูกสมุนไพรในที่แห่งนี้นั้นแย่มาก ข้าถูกยืมตัวมา เจ้าต้องตั้งใจเรียนวิชาปรุงยาต่อไป อนาคตจะมีประโยชน์มหาศาล แม้แต่ผู้ที่มีพลังและระดับสูงกว่าเจ้า ก็จะมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า และปฏิบัติต่อเจ้าอย่างสุภาพ เจ้าอย่าได้ปล่อยพรสวรรค์ด้านสมุนไพรของเจ้าให้สูญเปล่าเชียวนะ!”
หลี่ลี่พยักหน้ารัว ๆ แต่ในใจคิดว่าพรสวรร
