งแขนของรถเข็นแน่นและจ้องตรงไปที่หลี่คุนด้วยความเกลียดว่าเขาไม่สามารถแยกร่างของเขาออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น
ซวนเทียนฮั่วไม่ลุกขึ้นยืนรอให้ฮ่องเต้ตอบ เฟิงหยูเองมองที่ร่างของคนคุกเข่าที่นั่นและนึกถึงช่วงเวลาจากหายนะในฤดูหนาว เขาจับมือนางและลุยหิมะกับนางที่นอกเมืองกลับสู่เมืองหลวง ขณะที่ทั้งสองเดินต่อไป มือของพวกเขาเย็นจนชา แต่พวกเขายังรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาจากอีกมือนางมีชีวิตอยู่สองชีวิต มีอยู่ครั้งหนึ่งในชีวิตอยู่ในค่ายทหารและไปช่วยชีวิตผู้คนจากสนามรบ 3 ครั้ง ในอีกชีวิตหนึ่งนางเข้ามามีชีวิตกับครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ทุก ๆ วันถูกใช้ไปกับมีดสั้นและดาบ นางไม่เคยมีประสบการณ์ว่ามันหมายถึงอะไรที่จะทำให้สบายใจ หรือความมั่นคงหมายถึงอะไร หรือมันหมายถึงอะไรที่จะเพลิดเพลินไปกับความเงียบสงบเป็นเวลาหลายปี แต่ครั้งนั้นนางเดินกลับไปที่เมืองหลวงในขณะที่จับมือกับซวนเทียนฮั่วดูเหมือนว่าสวรรค์จะเปิดทางให้นางตราบใดที่นางจับมือคนนี้และเดินต่อไป นางจะสามารถเดินไปตามเส้นทางที่นำไปสู่สันติสุขที่นางต้องการอย่างลับ ๆ แต่ไม่เต็มใจที่จะรับรู้
ซวนเทียนฮั่วมีความสามารถเช่นนั้น เขาเพียงแค่มองอย่างสงบนิ่งก็สามารถชำระล้างสิ่งโสมมบนโลก
แต่ตอนนี้เทพบุรแห่งความสันติสุขของนางกำลังถูกบุคคลอื่นใช้วิธีการเหล่านี้เพื่อเอาเปรียบ ! นี่เทียบเท่ากับฮ่องเต้ขายซวนเทียนฮั่ว!
นี่คือสิ่งที่นางทนไม่ได้จริง ๆ !ฮ่องเต้ลืมพระเนตรและพยักหน้าเล็
