งจุดนี้ สวรรค์รู้ว่าเขาถูกรังแกโดยซวนเทียนหมิงมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งก็เหมือนเดิม ทุกคนลืมตา และไปกังวลกับซวนเทียนหมิงโดยไม่สนใจความรู้สึกของเขา วันนี้เป็นเช่นเดียวกัน ในวันแรกของปีใหม่ซวนเทียนหมิงเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าขุนนางและสมาชิกในครอบครัว
“ลูกชายตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง เสด็จแม่โปรดลงโทษข้าด้วยพะยะค่ะ” เขากล่าวอย่างสุดซึ้ง รสหวานคาวเพิ่มขึ้นในลำคอของเขา แต่เขาก็ดันมันลงมา
“ดี” ที่ด้านบนสุดของเวที ฮองเฮาพยักหน้ารับ “มันก็ดีที่เจ้ารู้ความผิดพลาดของตัวเอง ข้าหวังว่าจะทำได้ดี ใช่เจ้าต้องแข่งขันเพื่อมเหสีซูเต๋อโดยเฉพาะ ! ”
เมื่อได้ยินนางพูดถึงซูเต๋อหัวใจของซวนเทียนเย่ก็บีบรัด หมัดที่ซ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขากำแน่นเป็นหมัด “ลูกชายจะเอาใจใส่คำแนะนำของเสด็จแม่พะยะค่ะ”
“ลุกขึ้นได้ ! ” ในที่สุดเรื่องนี้ฮองเฮาก็จัดการแล้ว และฮ่องเต้ก็ตรัสว่า “มันเป็นปีใหม่ หมิงเอ๋อ เจ้าต้องปรับตัวเข้ากับบรรยากาศ แต่ทำไมเจ้าดูน่าเบื่อจัง ? ”
ทุกคนเริ่มที่จะกลอกตา ฮ่องเต้และฮองเฮาช่างสมกับเป็นคู่ครองกันเสียจริง ไม่น่าแปลกใจเลยว่านิสัยขององค์ชายเก้านั้นเหมือนใคร มันเหมือนกับฮ่องเต้ไม่มีผิด
ซวนเทียนเย่ยืนขึ้น ด้วยมือของเขาลดลง เขาไม่กล้าพูด นางกำนัลได้ทำความสะอาดโต๊ะแล้วนำไปวางบนโต๊ะใหม่ฮองเฮาตรัสเสริมว่า “ทำไมเจ้าถึงยืนอยู่ ? นั่งลง ! ”
จากนั้นเขานั่งลง ในเวลานี้ซวนเทียนเย่ต้องการที่จะหันหลังกลั
