ฮั่วตกตะลึง แต่ก็ถอนหายใจออกทันที “หมิงเอ๋อยังไม่มา ดังนั้นข้าจะต้อง… จับตาดูเจ้าให้เขา”“เกิดอะไรขึ้นกับพี่เจ็ด ? ” นางไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลของนาง “ข้าเห็นว่าท่านดูรู้สึกแย่ที่ตำหนักศศิเหมันต์ ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหัวส่ายหัว “เจ้าคิดมาก ข้าไม่เป็นอะไร” เขายกมือขึ้นแล้วตบไหล่เฟิงหยูเองเบา ๆ “จำไว้ว่าเจ้าเป็นผู้หญิงบางอย่างที่ผู้ชายควรทำก็ปล่อยให้ผู้ชายทำ ตอนนี้เจ้าควรใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เรื่องนี้จะนำมาซึ่งความสำเร็จสำหรับผู้คน แต่พี่เจ็ดอยากเห็นเจ้ายิ้มเพราะเจ้าได้รับชุดเสื้อผ้าสวยๆ มากกว่า เพราะเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุดไม่ว่าอย่างไร… เจ้าและหมิงเอ๋อต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”เขาเงยหน้าขึ้น และมองไปรอบ ๆ จัตุรัสกว้าง เนื่องจากงานเลี้ยงใกล้เริ่มแล้ว ผู้คนจำนวนมากจึงเริ่มผ่านพื้นที่นี้ “ตอนนี้คนมากขึ้น เจ้าต้องการที่จะสูดอากาศเพิ่มเติมที่นี่ก็ไม่เป็นไรพี่เจ็ดจะกลับเข้าไปแล้ว” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องโถงเฟยกุย
เฟิงหยูเองสับสนอย่างสมบูรณ์ คำพูดของซวนเทียนฮั่วมีความหมายอื่นแอบแฝง มีความหมายอื่นที่แอบแฝงอยู่อย่างแน่นอน ทำไมคำเหล่านี้ฟังดูเหมือนเป็นคำสารภาพ? นางคิดว่ามันใช่หรือไม่ ?
ยิ่งนางคิดมากเท่าไหร่นางก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างหลุดลอยไป เมื่อดูคนที่เดินไปไกล จู่ ๆ เฟิงหยูเองก็อยากจะตามไป แต
