สามารถนั่งนิ่ง ๆ ได้อีก เขาดึงเฟิงจื่อหรูและต้องการไปเล่นที่อื่น เฟิงจื่อหรูมองที่เฟิงหยูเองและเห็นว่าพี่สาวของเขาพยักหน้า เขาจึงติดตามไปอย่างมีความสุข
เฟิงเซียงหรูเผยให้เห็นถึงความเศร้าที่นางไม่สามารถซ่อนได้เนื่องจากเด็กสองคนจากไป ขณะที่สายตาของนางจ้องมองไปในทิศทางเดียว เฟิงหยูเองมองตามสายตาของนางและเห็นว่าองค์ชายเจ็ดซวนเทียนฮั่วมาถึงที่ห้องโถงเฟยกุยก่อนนาง แม้ว่าเขาจะยังคงสงบนิ่งเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิเมื่อใดก็ตามที่เขาวางจอกสุราของเขา นางสามารถเห็นรอยย่นบนหน้าผากของเขาและรอยยิ้มของเขาก็หายไป
ในความเป็นจริงเฟิงหยูเองก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้ซวนเทียนฮั่วกลายเป็นเช่นนี้ แต่เนื่องจากเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ นางจึงไม่ขอยืนยัน ซวนเทียนหมิงยังไม่มา ดังนั้นนางได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเท่านั้น
นางไม่ได้คิดมากเพราะนางหยิบผลไม้ขึ้นมาจากโต๊ะแล้วเริ่มกินมัน เสียงของบรรดาฮูหยินและคุณหนูดังแว่วเข้ามาในหูของนาง ขณะที่นางได้ยินเสียงแหบเล็กน้อยของคุณหนูคนหนึ่งพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าราชทูตพิเศษจากเฉียนโจวจะมามอบของกำนัล เมื่อปีที่แล้วองค์ชายมา ข้าสงสัยปีนี้ใครจะถูกส่งมา”
ผู้หญิงอีกคนที่อยู่ข้างนางหัวเราะเยาะนาง “คนไหนล่ะ ?เป็นไปได้ไหมที่เจ้าคาดหวังว่าจะได้พบกับสามีที่ดีจากเฉียนโจว ? ”
“อย่าพูดเหลวไหล ! ” หญิงสาวตะโกนเสียงดังขึ้นมา “คนที่สามารถมาเยือนราชวงศ์ต้าชุนของเราจะต้องเป็นเชื้อพร
