หยูเองจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางต้องการถามถึงซวนเทียนฮั่วแต่นางไม่ชี้โพรงให้กระรอก
ก่อนหน้านี้นางได้ขอให้ซวนเทียนฮั่วดูแลเฟิงเซียงหรู ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้ประทับใจมาก เดิมทีนางไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนักและนางก็มีความตั้งใจที่จะให้มันพัฒนา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางก็หมดความสนใจในเรื่องนี้ ในขณะที่อยู่ในคฤหาสน์ เฟิงเซียงหรูได้พูดถึงองค์ชายเจ็ดโดยไม่รู้ตัวแต่นางก็ไม่ตอบ
ด้วยเหตุผลนางเองก็ไม่สามารถให้คำอธิบายได้ แต่นางรู้ว่านางเปลี่ยนใจจากสัญชาตญาณซึ่งแม่นยำเสมอ
“ท่านพ่ออยู่ที่นี่” เฟิงเซียงหรูไม่ตอบคำถามที่นางต้องการถาม และโยนมันออกไป
เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นเฟิงจินหยวนเดินมาหาพวกเขา เฟิงเซียงหรูจงใจนั่งห่างออกไปอีกเล็กน้อยเพราะนางรู้ว่าบิดาไม่ได้ตามหานางแน่นอน บิดาก็คงอยากคุยกับพี่รอง ดังนั้นมันจะเป็นการดีที่สุดถ้านางไม่ได้อยู่ในเส้นทางของเขา
หลังจากนั้นไม่นานเฟิงจินหยวนก็มาถึงหน้าพวกเขา เฟิงหยูเองยิ้มให้เขาแต่ไม่ลุกขึ้นไปทักทายเขา ขณะที่นางชี้ไปที่เก้าอี้ว่างข้างตัวนางและพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพ่อ นั่งลงเถิดเจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนนั่งลงด้วยสีหน้าเย็นชา ความโกรธที่รุนแรงย่างกรายเข้ามาในตัวเขา แต่เขาก็ยังคงอดทนเพื่อป้องกันไม่ให้มันระเบิด ที่นี่เป็นพระราชวัง ถ้านี่คือคฤหาสน์ เฟิงจินหยวนจะระเบิดมันออกมาอย่างแน่นอนและเริ่มสาปแช่ง ขณะที่ชี้ไปที่จมูกของบุตรสาวคนนี
