งแรก เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อไม่แม้แต่จะมองก่อนที่จะคุกเข่าลงและกาวทำงานทันที
“ในความเป็นจริงมีวิธีที่เฟิงเฉินหยูจะลุกขึ้น” ทันใดนั้นนางก็เริ่มหัวเราะคิกคักและพูดกับหวงซวน “ข้าจะบอกเจ้า ข้าใช้กาวทากับพื้นเท่านั้น มันเกาะแต่ขากางเกงของนางเท่านั้นถ้านางต้องการลุกขึ้น นางก็ต้องถอดกางเกงออก”
หวงซวนเริ่มหัวเราะ “ถอดกางเกงออก ? หากคุณหนูทำจริงๆ เฟิงเฉินหยูคงอับอายจนไม่กล้าจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ! ”
เจ้านายและบ่าวรับใช้หัวเราะขณะที่พวกเขาเดินไปที่ฟ้องโถงเฟยกุย ขณะที่พวกเขากำลังจะไปถึงห้องโถง พวกเขาเห็นเด็กอ้วน 2 คนเดินมาจากด้านในห้องโถง และพวกเขาทั้งสองก็วิ่งมาหานาง
เฟิงหยูเองตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอื้อมมือไปจับพวกเขาทันทีนางเห็นเด็กสองคนยกใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นและยิ้มให้นาง“จื่อหรู เฟยหยู พวกเจ้าสองคนอยู่ด้วยกันได้อย่างไร ? ”เฟิงหยูเองรู้สึกว่าชีวิตของนางช่างมืดมน น้องชายของนางเงียบมาก แต่ทำไมหลังจากนั้นเพียงไม่นานเขาก็ถูกซวนเฟยหยูติดตามออกมา
“ท่านพี่” เฟิงจื่อหรูไม่พอใจอย่างมากและพูดว่า “เฟยหยูกล่าวว่าท่านพี่มอบของอร่อยมากมายให้เขา ทำไมจื่อหรูถึงไม่ได้กินมัน ? ”
เฟิงหยูเองตอบเขา “เพราะเจ้าไปเรียนที่เสี่ยวโจว”
“แต่จื่อหรูกลับมาหลายวันแล้ว แต่ท่านพี่ยังไม่ได้ให้ข้ากินเลย”
เฟิงหยูเอง “…เพราะเจ้าไม่ได้มาขอข้า ! ” นางรู้สึกว่านางไร้ยางอายมาก
“ฮ่า ๆ ! ข้าบอกแล้วว่าพี่สาวปฏิบัติต่อเฟยหยูดีที่สุด !
