คียงข้างเขาได้อย่างไร
นางยังคิดอยู่ในหัวแต่นางก็ไม่หยุดเดิน นางเพิ่มความเร็วของนางแทน ไม่นานนางก็มาถึงหน้าตำหนักศศิเหมันต์
ในเวลานี้เฟิงหยูเองได้ตัดสินใจแล้วเกี่ยวกับของกำนัลที่นางจะมอบให้พราชายาหยุน มันถูกเก็บไว้ในมิติของนางและไม่ได้ถูกนำออกมาประตูหน้าตำหนักศศิเหมันต์ยังคงปิดและมียามผู้หญิงยืนอยู่ข้างนอก ไม่มีสัญญาณของโคมไฟสีแดงหรือแม้แต่ที่ติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง มันไม่ได้ประดับประดาตกแต่งเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ และทำให้หัวใจของผู้คนสั่นไหว
“ข้ามาพบเสด็จแม่ นางอยู่ที่นี่หรือไม่ ? ”
“อยู่เพคะ” ยามหันมาเปิดประตูแล้วพูดว่า “พราชายาหยุนรู้ว่าองค์หญิงจะมาแน่นอน และพราชายาก็บอกว่าองค์หญิงจะมาถึงหลังจากที่ได้คารวะในห้องโถงเฟยกุย ดูเหมือนว่าพราชายาจะคาดเดาได้ถูกต้องเพคะ”
เฟิงหยูเองยิ้มแล้วเข้าไปในตำหนักศศิเหมันต์ ทันใดนั้นนางกำนัลในตำหนักก็เข้ามาและคำนับ หลังจากนั้นก็นำทาง นางยังบอกเฟิงหยูเองว่า “พราชายาหยุนอยู่ในห้องโถงจื่อเหว่ยเพคะ ท่านโหราจารย์มาและกำลังอธิบายบางอย่างเกี่ยวกับดวงดาว”
“โหราจารย์…” นางไตร่ตรองและพูดสิ่งนี้ ดูเหมือนว่าซวนเทียนหมิงได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ว่าเป็นหน่วยงานที่เฝ้ามองดวงดาวเพื่อทำนายชะตาบ้านเมือง “พราชายาหยุนเชื่อในสิ่งเหล่านี้ด้วยหรือ ? ”
นางกำนัลหัวเราะและตอบว่า “ไม่อาจถือได้ว่าเป็นความเชื่อแต่พราชายากล่าวว่าท่านโหราจารย์มีความสามารถในการเล่าเรื่องได้ดีมาก เมื่อพราช
