างจากตำหนักหลักสิบสองแห่งและแสงที่ล่องลอยในอากาศ มันเป็นปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา”
ด้วยเหตุผลบางอย่างเมื่อนางได้ยินเกี่ยวกับ “ดาวหงส์เพลิง”ใจของนางก็เริ่มสั่นนางถึงด้านหน้า และนางกำนัลข้างกายมองนางด้วยความประหลาดใจและกระซิบถามนางว่า “องค์หญิงเกิดอะไรขึ้นเพคะ รู้สึกไม่สบายหรือไม่เพคะ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหน้า “ข้าสบายดี” อย่างไรก็ตามสายตาของนางหันไปหาโหราจารย์
นางจ้องมองมาที่นี่เมื่อหัวหน้าพูดเสร็จ เมื่อได้ยินว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังเขากำลังเดินไปข้างหน้า เขาก็ดำเนินการอย่างมีชั้นเชิง และเดินไปทางด้านข้าง เมื่อจ้องมองเฟิงหยูเอง เขาก็หันกลับมาราวกับว่าเขารู้สึกอะไรบางอย่าง ทั้งสองมองหน้ากัน และโหราจารย์ได้รู้สึกหนาวสั่นผ่านร่างกายของเขา ขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้าง
“อาเอง เจ้าพึ่งมาถึงหรือ ? ” บนเวที เสียงพราชายาหยุนดังขึ้นมา
เฟิงหยูเองผงกศีรษะให้โหราจารย์ จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วคุกเข่าบนพื้น “ลูกสะใภ้คารวะเสด็จแม่เพคะข้าหวังว่าเสด็จแม่จะได้รับพรด้วยโชคลาภที่ดี และความปรารถนาทั้งหมดของท่านแม่จะประสบความสำเร็จเจ้าค่ะ”
“อืม ข้าชอบฟังอาเองพูด เจ้ากลับไปได้แล้ว ข้าต้องการพูดกับลูกสะใภ้ของข้า” พราชายาหยุนเป็นคนทำสิ่งที่นางพอใจเสมอ นางจำชื่อของโหราจารย์ผู้นี้ไม่ได้ และนางจำไม่ได้ว่าชื่อของเขาคืออะไร นางรู้เพียงว่าเขามาเพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่น่
