คะ องค์หญิงไม่จำเป็นต้องรอในแถวเพคะ”
ตามนางกำนัลเข้าไปในห้องโถงเล็กด้านหลังห้องโถงเจิ้งหยางที่นั่นฮองเฮานั่งอยู่ในที่นั่งประธานและวางสิ่งต่าง ๆ ไว้ข้างนาง เมื่อคิดถึงมันแล้วพวกเขาควรจะเป็นของกำนัลที่มอบให้โดยเหล่านักเล่นแร่แปรธาตุ
หลังจากเฟิงหยูเองเข้าไปในห้องโถง นางก็คำนับแล้วกล่าว“นับตั้งแต่อาเองกลับมาที่เมืองหลวง อาเองเป็นหนี้บุญจากพระองค์ และอาเองรู้สึกขอบคุณมากเพคะ น่าเสียดายที่อาเองไม่สามารถหาของมีค่าหรือของหายากได้เช่นเดียวกับฮูหยินและคุณหนูตระกูลอื่น อาเองไม่รู้ว่าของกำนัลชิ้นเล็กชิ้นนี้จะเป็นที่สนใจของพระองค์หรือไม่เพคะ” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางนำของกำนัลไปข้างหน้า และนางกำนัลอาวุโสเป็นคนรับไว้
ฮองเฮาดูอบอุ่นต่อนางอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “ลุกขึ้นเร็วไม่จำเป็นต้องคุกเข่าต่อไป มานั่งเถิด”
“ขอบพระทัยเพคะ” เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วนั่งบนเก้าอี้รับแขก
จักรพรรดินีเปิดกล่องและใบหน้าที่ดูประหลาดใจที่ปรากฏบนใบหน้าของนาง หลังจากเปิดกล่องแล้วกล่องที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางทำให้นางงุนงง “นี่คืออะไร ? ”
เฟิงหยูเองยืนขึ้น และเดินก้าวใหญ่ๆ อธิบายโดยส่วนตัวว่า“นี่เป็นเครื่องประทินดูแลผิวครบชุด ขวดนี้เป็นครีมล้างหน้าใช้เพื่อทำให้ใบหน้าของพระองค์รู้สึกสะอาดสบาย ๆ กลิ่นหอมมากเพคะ” นางพูดและเปิดฝาเพื่อให้ฮองเฮาได้กลิ่น
ฮองเฮารู้สึกประหลาดใจกับกลิ่น “สามารถใช้ล้างหน้าได้หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้าแ
