เหยาซื่อรู้สึกว่าเฟิงหยูเองกำลังระลึกถึงช่วงเวลาที่พวกเขาใช้ชีวิตที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ในเวลานั้นพวกเขาจะมีเวลากังวลเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองปีใหม่ได้อย่างไร เพราะพวกเขาไม่เคยมีอาหารดี ๆ กิน เมื่อถึงปีใหม่การได้ทานซาลาเปาก็เป็นเรื่องที่มีความสุขมาก ในเวลานั้นนางรู้สึกว่านางเป็นหนี้บุตรของนาง แต่ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ ตอนนี้พวกเขากลับมาชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว สำหรับการเฉลิมฉลองปีใหม่ครั้งแรกของนาง นางเข้าใจความรู้สึกของเฟิงหยูเองที่เป็นแบบนี้
ดังนั้นนางจึงเดินไปหาเฟิงหยูเอง และกอดบุตรสาวของนางแล้วร้องไห้
เฟิงหยูเองรู้ว่ามารดาของนางเข้าใจผิด แต่นางไม่ต้องการอธิบาย ทุกคนไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของนางได้ สองยุคและสถานที่ซึ่งแตกต่างกัน นางไม่มีความสามารถที่จะกลับไปสู่ยุคของนางได้ ความรู้สึกที่ต้องจากบ้านเกิดของนางเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถเข้าใจได้
ชั่วครู่หนึ่งบรรยากาศในห้องก็เศร้าโศก
โชคดีที่มีบ่าวรับใช้เด็กวิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าทุกคนในห้องซับน้ำตา นางมองด้วยความตกใจ “ฮูหยิน คุณหนูร้องไห้ทำไมเจ้าคะ ? ”
แม้ว่าเฟิงหยูเองจะค่อนข้างใจดีต่อบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์เฟิงแต่พวกเขาก็ยังคงกลัวนางแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้พูดออกมาแต่สำหรับบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิง มันง่ายมากที่จะเข้าใกล้นาง ตราบใดที่บ่าวรับใช้ไม่ได้ทำผิดพลาดเรื่องใหญ่ ๆ นางก็จะไม่ลงโทษพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ระวังในขณะที
