บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์เฟิงมานาน ดังนั้นเขาจึงจำรูปร่างหน้าตาของเป่ยเอ๋อได้และกล้าชี้ชัดว่าเป็นนางเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เฟิงเฟินไดก็ยิ่งโมโหมากขึ้น ไม่มีเวลาที่จะกลัวอีกต่อไป นางหลบหนีจากการยึดเกาะที่มั่นคงของฮันชิและรีบไปดูศพ ไม่นานพวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของนางจากด้านข้างของบ่อน้ำ “เป่ยเอ๋อ ! เป่ยเอ๋อจริง ๆ ด้วย ! ท่านพ่อเป่ยเอ๋ออยู่กับข้าตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ข้าจำไม่ผิดแน่นอนเจ้าค่ะนี่คือเป่ยเอ๋อแน่นอน นางถูกพี่ใหญ่ฆ่าตาย ! ”
เฟิงเฉินหยูนั่งลงพื้นด้วยความกลัว
ไม่ถูกต้อง ! หินที่ใช้เติมบ่อน้ำก็ยังอยู่ที่นั่น ทุกอย่างยังคงอยู่ในสถานที่เดิม ดังนั้นศพของเป่ยเอ๋อจะโผล่ออกมาได้อย่างไรและแถมยังมานั่งคุกเข่าที่ด้านข้างของบ่อ ? เป็นไปได้ไหมว่าผีหลอก ?
“เป็นไปไม่ได้ ! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ! ” นางพูดซ้ำ ๆอย่างต่อเนื่อง “เจ้าต้องดูผิด ไม่ใช่เป่ยเอ๋อ ! ”
ในเวลานี้เฟิงหยูเองก้าวไปข้างหน้าและเอนกายพูดกับเฟิงเฉินหยู “พี่ใหญ่อย่าตกใจ เราต้องตรวจสอบก่อนว่าใช่เป่ยเอ๋อหรือไม่”
