นขณะที่เขาเปล่งรัศมีออกมาจากทั่วทั้งร่างกาย เฟิงเฉินหยูเห็นและถอยกลับทีละก้าวด้วยความกลัว และหลีกเลี่ยงการสะดุด
เฟิงหยูเองพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ในเมื่อท่านพ่อพูดแบบนี้อาเองก็สบายใจขึ้นเจ้าค่ะ ท่านพ่อทำงานหนักและควรพักผ่อนก่อน ท่านย่าได้เตรียมงานฉลองไว้ต้อนรับท่านพ่อไว้แล้ว หลังจากที่ท่านพ่อพักผ่อน เราถึงจะเริ่มงานเลี้ยงเจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนจะมีจิตใจที่จะพักผ่อนได้อย่างไร เขาปฏิเสธคำเชิญจากฮันชิและจินเฉินทันที จากนั้นก็ออกเดินทางพร้อมกับผู้ติดตามของเขากลับไปที่เรือนไผ่หยก
หลังจากที่เขาจากไป สมาชิกในครอบครัวก็เริ่มแยกย้ายกันไปเฟิงเฉินหยูตกตะลึงและสุดท้ายก็จากไป ความคิดของนางในการเอาชนะความสงสารของเฟิงจินหยวนหมดไป นางทั้งเจ็บและกลัว และนางก็รู้สึกเกลียดชังในระดับที่มากขึ้นสำหรับเฟิงหยูเองที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน นางรู้ว่าน้องรองของนางเก่งที่สุดในการเติมน้ำมันลงในกองไฟ แม้ว่านางจะอดทนและไม่ได้พูดอะไรมากจนเกินไปตั้งแต่ต้นจนจบ แต่สิ่งที่นางพูดไปล้วนมีความหมายทุกคำ แม้ว่านางจะดูไร้กังวลแต่เมื่อนางพูดออกมานางก็ตั้งเป้าไปที่ความกังวลที่อยู่ภายในของเฟิงจินหยวน ตอนนี้เฟิงจินหยวนมองดูนางด้วยความรังเกียจ นางจะทำอย่างไร
ที่ด้านหน้า เฟิงหยูเองจงใจชะลอความเร็วของนาง เมื่อเฟิงเฉินหยูเดินผ่านด้านข้างของนาง นางแกล้งทำเป็นล้อเลียนและพูดว่า “ฮ่าๆ ท่านพี่ เราคล้ายกันมากจริง ๆ ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่มียี่หลินแ
