ยี่หลินปิดปากนางด้วยความกลัว “คุณหนูใหญ่ ใจเย็นหน่อยเจ้าค่ะ ! คุณหนูต้องไม่พูดอย่างนั้น ! ตอนนี้ท่านฮูหยินใหญ่เสียชีวิตแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลเฉิน คุณหนูจะพึ่งพาใครได้อีกเจ้าคะ”
“ข้ายังมีความหวังอะไรอีก ? ” เฟิงเฉินหยูชี้ไปที่หน้าผากของนางเอง “ตอนนี้ข้าเป็นแบบนี้แล้ว ไม่ว่าตระกูลเฉินจะมีเงินเท่าไหร่ ก็สามารถแลกเป็นชิ้นเนื้อกลับมาได้”
“คุณหนูต้องไม่โยนความผิดให้ตระกูลเฉิน ไม่ว่าสัตว์นั้นจะเชื่องได้ดีเพียงใดมันก็ยังเป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน ถ้านายท่านสามรู้ว่าคุณหนูอยู่ในรถม้า เขาจะไม่ปล่อยมันออกมาเจ้าค่ะ !”
“ถูกต้อง ! ” เฟิงเฉินหยูกัดฟันพูด ดวงตาของนางราวกับมีไฟพวยพุ่งออกมา “มันเป็นเพราะเฟิงหยูเอง! นางเป็นศัตรูเสมอ และนางไม่ควรกลับมาที่บ้าน ! ”
“คุณหนู เราต้องคิดแผนขึ้นมา” ยี่หลินปลอบใจนางในขณะที่เริ่มคิดว่า “คุณหนูรองกลับมาโดยพึ่งพิงอำนาจขององค์ชายเก้า แต่นางสูญเสียอำนาจเพราะตระกูลเหยา และเพราะ…” ดวงตาของยี่หลินสว่างขึ้น “คุณหนูจำไม่ได้หรือไม่ว่าทำไมใต้เท้าจึงเลือกจะฮูหยินของเราขึ้นสู่ตำแหน่งฮูหยินใหญ่เหนืออนุคนอื่น ๆ ทั้งหมดในคฤหาสน์ ? ”
เฟิงเฉินหยูขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังพูดถึงบางอย่างที่มันมานานแล้ว? ตระกูลเฉินและตระกูลเฟิงมาจากบ้านเกิดเดียวกันเมื่อใต้เท้าเฟิงกำลังเตรียมตัวสอบจอหงวน ท่านย่าต้องออกมาอยู่บ้านหลังเก่า ๆ และท่านแม่เป็นคนดูแล จากการกระทำเหล่านี้ ตำแหน่งฮูหยินใหญ่จึงได้
