งค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันจริง ๆ หรือ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้ม “ใช่”
“ท่านเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันจริง ๆ ? ” ซางซาง และเทียนตงตะโกนด้วยความปิติยินดีขณะที่เทียนตงหันหลังกลับและพูดกับเด็ก ๆ ว่า “นางเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน !นางไม่ใช่นายน้อย ! องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันที่แจกชาร้อนให้เราหลายวันในช่วงภัยพิบัติของฤดูหนาว!”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ เด็ก ๆ ก็เริ่มส่งเสียง ซุ่ยหลิงไปยืนข้างเฟิงหยูเองและจับมือนางไว้พูดว่า “พี่ซางซางกล่าวว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันเป็นผู้มีพระคุณของเรา ในช่วงภัยพิบัติฤดูหนาวข้าป่วย ร้านห้องโถงสมุนไพรบอกว่าเราอยู่ไกลเกินไปดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมชาพิเศษที่สามารถนำกลับไปที่บ้านได้เพื่อให้เราได้ดื่ม หากไม่ใช่เพราะชาขององค์หญิง ซุ่ยหลิงคงตายไปแล้วเพคะ”
เฟิงหยูเองจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้ หรือบางทีนางก็ไม่รู้เรื่องเลย ส่วนใหญ่วังหลินเป็นคนจัดการ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่านางจะเจอกับเด็ก ๆ เหล่านี้ภายใต้สถานการณ์ที่เอื้ออำนวย
“เด็กน้อย” นางลูบหัวของซุ่ยหลิง แล้วพูดกับซางซางและเทียนตง “ที่อยู่อาศัยนี้ไม่มีใครอยู่เลย ข้าจะส่งคนมาที่นี่เพื่อทำความสะอาดเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าฝากดูแลทำความสะอาดด้วย”เทียนตงกล่าวอย่างมีความสุข “องค์หญิงแห่งมณฑลอย่ากังวลเลย เราจะดูแลที่พักอย่างดี”
“เพคะ” นางพยักหน้า “พาเด็ก ๆ ไปหาเก็บของก่อน ข้าจะคุยกับวังจู้เล็กน้อยอีกครั้ง”
“เพคะ ! ” ทั
