อะไรให้เด็ก ๆ เพื่อลบล้างความรู้สึกผิดในใจของข้าบ้าง”
หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็ออกไป
เฟิงหยูเองยังอยู่ในรถเพื่อรอหวงซวนเพื่อพาซางซาง เทียนตงและเด็กคนอื่นๆ ออกมา เมื่อพวกเขาออกมา เขาคนนั้นก็กลับมาพร้อมกับรถม้าแล้ว
มีรถม้าทั้งหมด 5 คัน และรถม้าแต่ละคันเด็กนั่งได้ 5-6 คนขณะที่ซางซางและเทียนตงนั่งกับนาง
นายทหารขี่ม้าตามหลังพวกเขา เขาโบกมือไล่คนของเขาแล้วก็ตามหลังกลุ่มรถม้าของเฟิงหยูเองอย่างเงียบ ๆ
เฟิงหยูเองยกม่านขึ้นเล็กน้อยแล้วมองไปที่ลานบ้านอีกครั้งนางเพิ่งจะเห็นว่าเจ้าหน้าที่ซึ่งหน้าผากเปื้อนเลือดก็มองมาที่นางเช่นกัน พวกเขาสบตากันและนางเผยให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายในขณะที่เจ้าหน้าที่คนนั้นเสียววูบไปถึงสันหลัง
“บ่าวรับใช้ของเจ้าเมืองเก่งมาก” นางปิดม่านแล้วพูดกับหวงซวน “บอกหน่อยซิว่าใครเหมาะที่สุดที่จะจัดการเรื่องนี้”
หวงซวนไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วทำท่าด้วยมือของนาง “เจ็ด”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ใช่แล้ว ให้พี่เจ็ดจัดการ เขาเป็นคนน่าเชื่อถือมาก”
ซางซางและเทียนตงรู้ว่าเด็กชายตรงหน้าพวกเขาเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่พวกเขาไม่กล้าถามอะไรเลย พวกเขาจึงนั่งเงียบ ๆในรถม้า
แต่มันคือเฟิงหยูเองเป็นคนที่เริ่มพูดก่อน “ไม่จำเป็นต้องสงบตลอดเวลา ฟังข้า ข้ามีที่อยู่อาศัยในเขตชานเมืองของเมืองหลวง และข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นทันที ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ไปถึงขั้นที่ข้าจะต้องขายที่อยู่อาศัยเพื่อให้เจ้าสามารถอยู่อาศัยได้อย่างสะ
