วังหลินบอกกับเฟิงหยูเอง “สิ้นปีแล้ว เจ้าของโรงเตี้ยมที่อยู่ข้างร้านของเรากำลังจะกลับบ้านเกิดของพวกเขาและพวกเขาจะไม่กลับมาที่เมืองหลวงอีก ช่วงปีใหม่ข้าอยากถามคุณหนูว่าว่าเราซื้อโรงเตี้ยมนั้น และเปลี่ยนเป็นโรงเตี้ยมที่ปรุงอาหารด้วยยาด้วยดีไม่ขอรับ ? ”
ดวงตาของเฟิงหยูเองสว่างขึ้น “วังหลิน ความคิดนี้ค่อนข้างดี”
“นี่หมายความว่าคุณหนูตกลงใช่หรือไม่ขอรับ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “หากซื้อมันก็ดี และความคิดในการขายอาหารที่ปรุงด้วยยานั้นดี แต่ไม่ใช่ว่าสามารถเปิดร้านได้ง่ายๆเจ้าต้องคิดให้มากขึ้น”
วังหลินกล่าวต่อว่า “ข้ากำลังคิดอย่างนี้เพราะจำนวนคนที่มาที่ร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อรักษา พวกเขาจะถามถึงอาหารที่ปรุงด้วยยา และบางคนที่มาพร้อมใบสั่งยาที่เขียนโดยหมอคนอื่น จำนวนคนที่มาและไปไม่กี่คน ถ้าเราสามารถเปิดโรงเตี้ยมที่ให้บริการอาหารที่ปรุงด้วยยาข้างร้านห้องโถงสมุนไพรของเราจะสะดวกกว่านี้ อาหารที่ปรุงด้วยยาที่เราให้จะเชื่อถือได้มากขึ้น ดังนั้นทุกคนจึงสบายใจมากขึ้นเมื่อรับประทานอาหาร นอกจากนี้ยังสามารถรักษาพ่อครัวและเสมียนเก่าไว้ได้ ดังนั้นทุกอย่างจะพร้อมใช้งาน”
เฟิงหยูเองคิดแล้วพูดว่า “ข้าเคยเห็นร้านนี้มาก่อน มันไม่ได้ใหญ่มาก แต่ใหญ่พอที่จะทำร้านอาหารที่ปรุงด้วยยา ข้าแนะนำให้ทำอาหารพวกโจ๊กเท่านั้น อย่าทำอะไรอย่างอื่นอย่ารับลูกค้ามากเกินไป และจะเปิดให้บริการเพียงครึ่งวันเท่านั้น นอกจากนี้เจ้ายังต้องพิ
