็จะแทงเข้าที่ท้องของข้า !”
เฟิงเฉินหยูพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน เฟิงเฟินไดปั้นน้ำเป็นตัว มีดมาจากไหน ? นางถือมีดตั้งแต่เมื่อไหร่dyo
อย่างไรก็ตามยี่หลินหัวเราะและเตือนนางอย่างเงียบ ๆ“คุณหนูสี่ได้ปิดกั้นเส้นทางการหนีของตัวเอง นางไม่มีพยานหรือหลักฐาน ไม่สามารถตำหนิเราได้เจ้าค่ะ”
เฟิงเฉินหยูอยากถามว่าเป่ยเอ๋อไปที่ใด แต่นางรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะถาม นางทำได้เพียงทนและก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวนางกระพริบตาสองสามครั้ง พยายามที่จะบีบน้ำตาสองสามหยด “น้องสี่ เจ้าทำไมถึงพูดเช่นนั้น ? ข้าใช้มีดเมื่อไหร่ ! ”
เมื่อเห็นว่าเฟิงเฉินหยูมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าก็กล่าวอย่างรวดเร็วว่า “เจ้ามาถึงพอดี บอกข้ามาเร็ว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”
“ท่านย่าช่วยข้าด้วย ! ” เมื่อเห็นเฟิงเฉินหยู เฟิงเฟินไดลุกขึ้นยืนแล้วพยายามกระโดดขึ้นไปบนเตียงของฮูหยินผู้เฒ่า
ยายจาวหยุดนางอย่างรวดเร็ว “คุณหนูสี่อย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะท่านฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่หายดีเจ้าค่ะ ! ”
“แต่พี่ใหญ่อยากจะฆ่าข้า ! ท่านย่าช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ! เฟินไดยังไม่อยากตาย ! ” นางพูดแบบนี้ แล้วก็เริ่มร้องไห้และกรีดร้องอีกครั้ง
ฮูหยินผู้เฒ่ามองดูเลือดที่เริ่มไหลเพราะเสียงร้องของนางไหลออกมา ตอนนี้ไหลถึงคอของนาง นางเกือบจะเรียกหาหมอด้วยความหวาดกลัว แต่ในเวลานี้นางได้ยินเสียงกรีดร้องที่โหยหวนกว่าดังขึ้นมา “ลูกสาวข้า ! ถ้าเจ้าตาย ข้าจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร ! ”
