ซื่ออย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงพูดอย่างละเอียดเกี่ยวกับการแต่งตัวและอาหาร นางยังพูดเกี่ยวกับการออกไปเยี่ยมองค์หญิงเหวินซวนเป็นครั้งคราว จากนั้นนางก็พูดถึงจดหมายจากเสี่ยวโจว และชื่นชมยินดีกับน้องรองที่กลับปีใหม่
เฟิงหยูเองรับฟังและไม่ได้ยินอะไรผิดปกติ นางถามฉิงหลิง“ยาที่ข้าให้เจ้าเพิ่มลงในอาหารของท่านแม่ เจ้าได้ใส่ลงไปหรือไม่ ? ”
ฉิงหลิงพยักหน้า “ข้าใส่ทุกมื้อเจ้าค่ะ และใส่ในปริมาณที่แตกต่างกัน บ่าวรับใช้ผู้นี้ดูพ่อครัวใส่ด้วยตัวเอง” นางสังเกตสีหน้าของเฟิงหยูเองและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มีอะไรเกิดขึ้นหรือเจ้าค่ะ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่มีเป็นไร มันนานเกินไปแล้วตั้งแต่ข้ากลับมา ข้าจึงต้องปรับยาอีกนิดหน่อย” นางไม่ต้องการที่จะบอกกับฉิงหลิงเพราะกลัวว่าจะเพิ่มภาระเรื่องเหยาซื่อ ดังนั้นนางจึงพูดว่า “พรุ่งนี้ ตอนเช้าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าใช้ยาเก่า ข้าจะให้ยาใหม่ในวันพรุ่งนี้ เจ้าอย่าบอกท่านแม่เรื่องการปรับยาเพื่อที่ท่านแม่จะได้ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้”
“เจ้าค่ะ” ฉิงหลิงพยักหน้า “คุณหนูดูไม่ดีเลยและอาจเหนื่อยคุณหนูพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร” นางไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วโบกมือให้ฉิงหลิงออกไป
นางไว้วางใจฉิงหลิง ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากฉิงซวง นางเข้ามาในคฤหาสน์ก่อนหน้านี้และดูแลเหยาซื่อตลอดเวลา วิธีที่นางทำงานทำให้คนรู้สึกสบายใจ
เนื่องจากไม่มีปัญหากับยาก็ต้องมีปัญหาที่อื่น
คืนนั้นเฟิงหยูเองนอนไม
