“เมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นองค์หญิงแห่งมณฑล ทำไมเจ้าไม่คุกเข่า? ” เฟิงหยูเองจ้องที่หญิงชราและพูดอย่างเยือกเย็น “เจ้าช่างบังอาจนัก”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หญิงชราผู้นั้นก็ก้มลงคุกเข่าแทบเท้าของเฟิงหยูเอง เมื่อถูกหวงซวนเตะหน้าอกของนาง นางเจ็บเมื่อนางขยับตัว แต่นางก็ยังกัดฟันทน นางรู้ว่ามันคงเป็นการดีหากว่าฮันชิหนุนหลังนางให้แข็งข้อกับคนอื่น แต่คุณหนูรองตระกูลเฟิงเป็นถึงองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน เห็นได้ชัดว่านางเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลที่ได้รับพระราชทานที่ดิน นี่เป็นเจ้านายที่แท้จริง ! ถ้านางต้องการมีชีวิตอยู่ ไม่มีอะไรที่นางจะพูดได้
เมื่อเห็นหญิงชราคำนับก้นโด่ง หวงซวนรู้สึกหงุดหงิด ดังนั้นนางจึงไปหาเฟิงหยูเอง “น่ารังเกียจมาก เราจะฆ่านางได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”
หญิงชราเกิดความกลัว และพูดซ้ำๆ ว่า“ไม่นะเจ้าคะ อย่าทำ องค์หญิงแห่งมณฑลโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเจ้าค่ะ ! ”
เหม่ยเซียงก็โน้มตัวไปที่กระตุกแขนเสื้อของเฟิงหยูเองและกระซิบบอกว่า “นางเป็นแม่นมที่อนุฮันชินำมาจากข้างนอกเจ้าค่ะ นางบอกว่าจะดูแลการตั้งครรภ์ของอนุฮันชิ”
เฟิงหยูเองยกคิ้ว “ดูแลการตั้งครรภ์ของนาง?” จากนั้นนางก็มองหญิงชราอีกครั้ง นางสูดหายใจเข้าขณะที่สังเกต “แต่ทำไมข้าถึงได้กลิ่นน้ำมันจากหญิงชราผู้นี้? เห็นได้ชัดว่านางเป็นแค่คนขายหมู นางจะดูแลการตั้งครรภ์ของอนุฮันได้อย่างไร ? ”
หญิงชราที่คำนับอยู่บนพื้นตัวสั่นอีกครั้ง คนขายหมู นางก็สามารถคาดเดาได้ถูก
