ละทำความสะอาดเป็นครั้งคราว เฟิงจินหยวนและฮูหยินผู้เฒ่าทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านางต้องการเรือนนี้ แต่เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ที่เรือนนั้นและไม่มีใครสามารถหยุดนางได้แต่หลังจากเฟิงหยูเองกลับมาที่คฤหาสน์แล้ว เฉินซื่อหยุดคิดที่จะทำความสะอาด ใครจะรู้ว่าฮันชิจะเป็นคนที่จะได้ประโยชน์จากมัน
เมื่อเฟิงหยูเองเข้ามาในห้อง ฮันชิก็นั่งอยู่บนที่นั่งหลักและตามด้วยอาจู โดยปกติเรือนของอนุจะไม่มีห้องโถง เพราะพวกเขาไม่ค่อยได้รับแขกมากนักและไม่จำเป็นต้องพบแขกในห้องโถง แต่เรือนยู่หลานมี 1 ห้อง ตอนนี้ฮันชินั่งอยู่ที่จุดนั้นมันให้รู้สึกว่านางอยู่ผิดที่ผิดทาง
เมื่อเห็นเฟิงหยูเองเข้ามาในห้อง ฮันชิก็รู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อยนางต้องการลุกขึ้นแต่นางก็ยังอยากนั่ง จนกระทั่งเฟิงหยูเองมายืนอยู่กลางห้องโถง นางก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่านางควรจะยืนหรือนั่งเพื่อพูดคุยกับเฟิงหยูเอง
ที่ด้านข้างของนาง อาจูก็ก้มหัวลงและไม่มีความเย่อหยิ่งในตัวนางอีกต่อไป แม้ว่าฮันชิจะจ้องมองนางด้วยความคิดบางอย่าง นางก็ไม่ได้ตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย
หัวใจของฮันชิสั่นด้วยความโกรธ เมื่อนางมองที่เฟิงหยูเองอีกครั้ง นางเห็นเฟิงหยูเองมองด้วยสายตาที่เฉลียวฉลาดซึ่งทำให้เหงื่อเย็นไหลซึมบนหน้าผากของนาง
ในท้ายที่สุดนางยังคงยืนขึ้นและพยักหน้าพลางเอ่ยว่า“คุณหนูรองกลับมาที่คฤหาสน์เมื่อไหร่ ? ” เสียงของนางสั่นเครือและมือของนางสั่นเช่นกัน
เฟิงหยูเองเพิกเฉยต่อนาง และตรวจส
