ม่กี่วันที่ผ่านมาข้าให้คนเตรียมชุดเสื้อผ้าใหม่ให้เจ้า ในปีใหม่นี้เจ้าจะอายุ 13 ปี ดังนั้นข้าจะต้องเตรียมปิ่นปักผมที่สวยงามเพิ่มขึ้นอีกสองสามชุดให้เจ้า เช้านี้ข้าได้เตรียมเครื่องประดับพลอยสีม่วงให้เจ้าชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นเครื่องประดับหยกขาวและเครื่องประดับหินสีชมพู เมื่อเจ้ากลับไปที่เมืองหลวงข้าจะส่งไปที่คฤหาสน์ ”
“โอ้…” ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของนางเผยความเศร้าโศก “แค่บอกว่าเจ้าต้องการไล่ข้ากลับ”
เขาหัวเราะ “เจ้าคิดว่าข้าไล่เจ้าหรือ? จะถึงปีใหม่แล้ว เดี๋ยวข้าก็จะต้องกลับไปเหมือนกัน เจ้าเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันและอาจารย์ผู้สอนในกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือของข้า ทำไมเจ้าถึงเริ่มทำตัวเหมือนเด็กตอนนี้ ? ”
เฟิงหยูเองตอบในลักษณะที่เป็นจริง “ข้าเป็นแค่เด็ก ข้าอายุเพียง 13 ปี”
“ใช่ เจ้าเป็นเด็ก” เขาทำตัวราวกับว่าเขากำลังเกลี้ยกล่อมเด็กน้อย ขณะที่เขายืนขึ้นและอุ้มนางไว้บนตัก
ขาของซวนเทียนหมิงสามารถเดินได้แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเดินได้อย่างมั่นคง แต่เขาก็เริ่มฟื้นฟูสภาพอย่างต่อเนื่อง
เฟิงหยูเองรู้สึกสงบใจที่หายาก นางยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาและกอดรอบเอวของเขา นางรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ
“ซวนเทียนหมิง” นางเรียกเขา “เจ้ารู้หรือไม่ ? วันที่ข้ารักษาขาของเจ้า ข้าบอกกับตัวเองว่าถ้าข้าสามารถรักษาเจ้าได้, ข้าจะเดินทางไปกับเจ้ารอบโลก ถ้าข้ารักษาเจ้าไม่ได้, ข้าก็จะเป็นไม้เท้าให้เจ้าเอง”
“เด็กโง่”
