นเป็นของปลอม มันเป็นแค่แบบอย่าง ข้าต้องใช้มันเพื่อสอนหวงซวนและพวกเขาเพื่อที่จะได้รู้จักวิธีฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อของทหารด้านนอกได้”
ซวนเทียนหมิงไม่สามารถเข้าใจความหมายของการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ แต่เขาเข้าใจส่วนอื่น ๆ “เจ้าหมายถึงการพูดว่าคนภายนอกต้องมีเข็มที่สอดเข้าไปที่ตรงนั้น”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ใช่”
เขาพูดไม่ออก
“เจ้าเลิกเจ้ายศเจ้าอย่างไม่ได้หรือ ? ”
“หืม? เจ้าพูดว่าอะไร ? ” เขาไม่เข้าใจความหมายของเจ้ายศเจ้าอย่าง
เฟิงหยูเองอธิบายให้เขาฟัง “ข้าหมายถึงคือวิธีการคิดของเจ้านั้นจำกัดเกินไป ข้าเป็นหมอและหน้าที่ของข้าคือรักษาอาการป่วย ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง พวกเขาก็เหมือนกันโดยไม่มีความแตกต่าง ในสายตาของข้ามีคนประเภทเดียวเท่านั้น และนั่นคือผู้ป่วย เมื่อหมอรักษาผู้ป่วยพวกเขาจะไม่แยกความแตกต่างระหว่างชายและหญิง ไม่ว่าข้าจะมองอวัยวะอะไรก็ตาม สิ่งที่ข้ามองคือความเจ็บป่วยไม่ใช่ตัวตน”
เมื่อนางพูดนางก็แน่วแน่มาก ทำให้ซวนเทียนหมิงขยับเล็กน้อย ที่จริงหมอขององค์หญิงในพระราชวังก็เป็นผู้ชายเช่นกัน และไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมเมื่อนางสนมของจักรพรรดิให้กำเนิด ถ้ามันเป็นสิ่งที่คนแก่เหล่านั้นสามารถยอมรับได้ ทำไมเขาถึงจะยอมรับมันไม่ได้ ?
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ซวนเทียนหมิงก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เขากลับมองที่มือที่ถือก้นแล้วหันกลับมามองเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาคิดกับตัวเองว่าฮูหยินผู้นี้ไม่ธรรมดา เขาต้องทำตัวให้คุ้
