ิงหยูเองกำลังวิ่งไปทางออกของเมือง หวงซวนนั่งข้างนาง นางสับสนและถามเฟิงหยูเองว่า“ทำไมคุณหนูถึงช่วยคุณหนูสี่ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้ม “เพราะข้าอยากทำตามแผนของคนนั้นยอมรับความผิดพลาดและปรับให้เข้ากับมัน”
“องค์ชายสาม ? ” หวงซวนยังไม่เข้าใจ “แต่ประโยชน์ในการทำเช่นนี้คืออะไรเจ้าค่ะ ? ”
“มีประโยชน์มากมาย เพียงแค่รอดู พวกเขาต้องการวางแผนต่อต้านข้า จะมีวันหนึ่งที่เขาจะรู้ว่าเขายังขาดอยู่” รอยยิ้มบาง ๆ ที่ติดอยู่ที่ใบหน้าของหยูเองทำให้หวงซวนรู้สึกสบายใจและสงบนิ่ง
หวงซวนชอบท่าทางมั่นใจของนางและอดไม่ได้ที่จะมีความสุขจากนั้นนางก็นึกถึงฉากงูของคุณหนูของนางต่อหน้าองค์ชายสาม และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก “ความพ่ายแพ้ขององค์ชายสามนั้นน่าสนใจมาก”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่ตอบสนอง นางลุกขึ้นและยกม่านขึ้น “เราออกจากเมืองมาแล้วหรือ ? ”
คนขับคือบานซูที่สวมหมวกไม้ไผ่ เมื่อเห็นเฟิงหยูเองออกมาเขาชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ดูสิขอรับ”
หยูเองมองตามนิ้วที่บานซูชี้ ไม่ไกลนางเห็นรถม้าอันงดงามอีกคันจอดอยู่บนถนน รถม้าทำจากไม้พะยูง แม้แต่ผ้าม่านก็ทำจากตาข่ายผ้าไหมที่หายากมาก
นางมีความสุขทันที “เขาไม่ได้บอกหรือว่าเขาจะรอข้าที่ค่ายทหาร ? ทำไมเขาถึงมาที่นี่ ? ” เฟิงหยูเองยืนอยู่ข้างนอกรถม้าของนาง นางยกมือป้องปากก่อนตะโกนว่า “เป่ยจื่อ ๆ ! ”
คนที่ยืนข้างรถม้านั้นไม่มีใครนอกจากเป่ยจื่อ เขาเห็นเฟิงหยูเองมานานก่อนที่นางจะเริ่มโบกมือ
