ี่ดูเหมือนกับที่หนีบไม้จากกระเป๋าที่นางนำมา จากนั้นนางแจ้งยี่หลิน “คุณหนูสามารถลดม่านเตียงลงได้หรือไม่เจ้าค่ะ”
ยี่หลินเหลือบมองที่เฟิงเฉินหยูและเห็นนางพยักหน้า จากนั้นนางถอยหลังไปสองสามก้าว และลดม่านเตียง จากนั้นนางออกไปดูข้างนอก
ยายย้ายที่หนีบในมือของนางไปยังที่สงวนของเฟิงเฉินหยูเฟิงเฉินหยูรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยจากนั้นก็เข้าใกล้เทียน ทันทีหลังจากนี้นางก็ได้ยินเสียงยายสูดหายใจเข้าอย่างรวดเร็วดูเหมือนจะตกใจมาก
หัวใจของนางสั่นเทาขณะที่นางรีบถามว่า “มีอะไรผิดปกติ ?”
มือที่ถือเทียนสั่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามของเฟิงเฉินหยูนางก็ไม่ว่าจะตอบอย่างไรดี นางคิดเล็กน้อย นางตอบว่า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แสงสลัวเกินไป ข้ามองไม่เห็นชัดเจน” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่มองอย่างระมัดระวัง แต่นางขมวดคิ้วของนางแน่นขึ้นและแน่นขึ้น นางเต็มไปด้วยความกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆเฟิงเฉินหยูนอนลง ดังนั้นนางจึงไม่เห็นสีหน้าของยาย นางเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเท่านั้น รออีกต่อไปอย่างอดทนนางถามอีกครั้ง “มันเป็นอย่างไรกันแน่? มันปกติดีหรือไม่? ”
ยายปล่อยที่หนีบแล้วยกเทียนขึ้น นางพูดอย่างเงียบ ๆ“คุณหนูยังคงบริสุทธิ์อยู่ นี่คือสิ่งที่บ่าวรับใช้เก่าคนนี้สามารถรับประกันได้เจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้เฟิงเฉินหยูรู้สึกสบายใจขึ้น เมื่อเห็นว่าการตรวจร่างกายเสร็จสิ้นนางก็รีบลุกขึ้นและใส่เสื้อผ้า จากนั้นนางก็ลุกจากเตียง
ยี่หลินได้ยินคำพูดจากข้า
