“โอ้!” ดวงตาของนางกำนัลอาวุโสเบิกกว้าง “คำพูดเหล่านั้นความหมายว่าอย่างไร ? คุณหนูสี่ชอบองค์ชายเก้าหรือ?”เมื่อมองเฟิงหยูเอง นางก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “ไม่ถูกต้อง !องค์ชายเก้าเป็นคู่หมั้นขององค์หญิงแห่งมณฑล พระองค์จะเป็นพี่เขยของคุณหนูสี่”
เฟิงเฟินไดกัดฟันฝืนยิ้มออกมา “พี่ใหญ่ ! ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่! ท่านพี่รู้สึกอิจฉาที่องค์ชายห้ามาพูดคุยเรื่องการแต่งงานกับข้าหรือเจ้าคะ ? หากท่านพี่ยืนกรานที่จะพูดแบบนี้ ท่านพี่ควรอธิษฐานว่าขอให้ว่าที่สามีของท่านเป็นองค์ชายเจ็ด ไม่อย่างนั้นไม่ว่าใครจะมาพูดเรื่องแต่งงาน ข้าจะบอกพวกเขาว่าชายในดวงใจของท่านคือองค์ชายเจ็ด ! ”
เฟิงเฉินหยูอิจฉาจริง ๆ ที่องค์ชายห้ามาคุยเรื่องแต่งงานดังนั้นนางจึงพูดเช่นนั้น เฟิงเฟินไดไม่สนใจอะไรมาก ตอนนี้นางปฏิเสธคำพูดเหล่านี้อย่างถี่ถ้วนแล้ว นางรู้สึกละอายใจและไม่กล้าสู้หน้าได้
นางกำนัลอาวุโสประหลาดใจในสิ่งที่นางได้ยิน นางไม่เคยคิดเลยว่านางจะได้รู้ความลับของคฤหาสน์เฟิงมากในการเดินทางมาครั้งนี้ !
โชคดีที่เฟิงเฉินหยูไม่ใช่คนโง่ หันหน้าไปทางเฟิงเฟินได นางตกตะลึงสักครู่ก่อนจะฟื้นขึ้นมาทันที และพูดว่า “งานเลี้ยงครั้งที่ผ่านมานี้ ข้าลอบมององค์ชายเจ็ดแล้วมันแปลกเช่นไร? องค์ชายเจ็ดนั้นราวกับเทพบุตร ใครในโลกบ้างที่จะไม่ชื่นชมพระองค์ ข้าไม่ได้เป็นเพียงผู้เดียวที่มององค์ชายเจ็ด น้องสี่ไม่ควรคิดมากเกินไป“
คำพูดของนางมีเหตุผ
