ื้น
เขาก้มหน้าลง ทำท่าทางเหมือนคนเมาที่โซเซไปมาหลังจากดื่มเหล้า
เจี๋ยเป่ารู้สึกสงสัยเล็กน้อยในใจ ต้องรู้ว่า ตอนนี้เพิ่งจะหัวค่ำเท่านั้นเอง
ใครจะดื่มจนเมาได้ขนาดนี้ในเวลานี้ ส่วนตัวเขาที่เริ่มเมาเล็กน้อยนั้น ก็เป็นเพราะมาถึงช้านั่นเอง
ดังนั้น จึงถูกคนในห้องวีไอพีลงโทษให้ดื่มจนเมาแบบนี้
แต่ก็ยังห่างไกลจากการเมาหัวราน้ำแบบนี้อยู่มาก
เจี๋ยเป่าอดไม่ได้ที่จะอยากประคองคนเมาตรงหน้าให้ลุกขึ้น เพื่อดูว่าเขาเป็นใครกันแน่
แต่แล้วในตอนนั้นเอง เจียงหวู่ก็เอนตัวพิงที่ตัวของเจี๋ยเป่า
จากนั้น มือของเขาก็ลูบไล้ที่ใบหน้าของเจี๋ยเป่า พร้อมกับตะโกนว่า
“ห้อง… ห้องน้ำ เพื่อนยาก ฉันจะไปห้องน้ำ!”
เจี๋ยเป่า รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไม่รู้ว่าคืออะไรจำนวนมากบนมือของเจียงหวู่ เขาจึงหันไปมองที่ประตู
เมื่อเห็นของเหลวที่ไม่รู้ว่าคืออะไรกองอยู่บนพื้นระหว่างห้องน้ำกับห้องวีไอพีที่ประตู เจี๋ยเป่าก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
ความคิดที่อยากอยากจะดูหน้าตาของอีกฝ่ายจางหายไปในพริบตา และแทนที่ด้วยการผลักเจียงหวู่ออกไป พร้อมตะโกนเสียงดังว่า
“ไสหัวไป ไสหัวไปเลย!”
“ใครเป็นเพื่อนแกวะ!”
“ถ้าวันนี้ฉันไม่มีเรื่องสำคัญ…”
เจี๋ยเป่าพูดถึงตรงนี้แล้วก็ชะงัก แต่เจียงหวู่ได้ฉวยโอกาสพูดกับเขาว่า
“ขอโทษนะเพื่อนยาก ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย…”
“อึก–”
ในชั่วขณะนั้น เจี๋ยเป่าคิดว่าเจียงหวู่จะอาเจียนออกมา จึงรีบผลักเขาออกจากห้องราวกับเป็นผีร้าย
“ไสหัว
