นทีนั้นนางเริ่มรู้สึกเวียนหัวเพราะนางไม่สามารถรู้ได้ว่านางอยู่ในช่วงเวลาใดอยู่ในราชวงศ์ต้าชุนหรืออยู่หน้าหอพักทหาร
“พี่รอง” เสียงของเฟิงเซียงหรูดึงจิตสำนึกของเฟิงหยูเองกลับมา “น้องสี่ดื่มมากเกิน ข้าจะไปนั่งรถม้ากับนาง กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนางน่ะเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ดี” จากนั้นนางก็พูดกับหวงซวน “ไปกับคุณหนูสาม ถ้าเฟิงเฟินไดสร้างความวุ่นวาย เซียงหรูจะไม่สามารถหยุดนางได้”
หวงซวนรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวนาง “แล้วคุณหนูล่ะเจ้าคะ ? ”
“ไม่ต้องห่วงข้า ข้ามีบานซูอยู่” เมื่อนางพูดจบ นางก็เดินไปที่รถม้าของนางเอง
ที่นั่นนางได้ยินเสียงคุณหนูผู้หนึ่งดังขึ้นมาว่า “หลังจากสูญเสียของมีค่าอย่างปิ่นหงส์เพลิง นางยังมีความกล้าที่จะมาที่นี่ นางช่างไร้ยางอายเสียจริง”
“ดูสิ รถม้าที่นางนั่งอยู่นั้นเป็นเพียงรถม้าธรรมดา ทำไมนางถึงไม่นั่งในรถม้าที่ได้รับรางวัลจากพระราชวังล่ะ?”“ฮ่องเต้คงริบมันกลับไปแล้ว”
“ถูกต้อง! เมื่อล้มเหลวในการรักษาขาขององค์ชายเก้าตำแหน่งว่าที่พราชายาขององค์ชายเก้าก็คงหลุดลอยไปด้วยเช่นกัน”
เฟิงหยูเองหยุดเดินและหันกลับไปมองดูคุณหนูที่นินทาด้วยการเยาะเย้ย “เนื่องจากเจ้ายินดีที่จะประท้วงเรื่องความผิดที่องค์ชายเก้าต้องทนทุกข์ทรมาน ความรู้สึกขององค์ชายเก้ายากที่จะเข้าถึง ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อเสด็จพ่อและขอให้พระองค์ยกเลิกการหมั้นของข้ากับองค์ชายเก้า จากนั้นก็พระราชทานสมรสให้กั
