ยความโล่งอก
“ที่นี่” บานซูหันกลับมาแล้วส่งบางสิ่งให้นาง “ข้าดึงสิ่งนี้ออกมาจากคนขับรถม้า ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นของราชวงศ์ต้าชุน”
เฟิงหยูเองรับลูกศรแล้วปล่อยม่าน จับมันไว้ในมือแล้วมองดูซักพัก นางไม่สามารถสรุปได้ นางไม่สามารถแม้แต่จะดูว่ามันทำขึ้นมาในราชวงศ์ต้าชุนหรือไม่
เช่นเดียวกับที่นางต้องการพูดกับบานซู นางก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและเคลื่อนไหวได้โดยไม่ต้องคิด วางมือขวาบนข้อมือซ้ายของนาง นางรีบเข้าไปในมิติของนาง
ขณะที่นางเดินเข้ามาในพื้นที่ของนาง นางตะโกนออกมาว่า“บานซู ! หยุดรถม้า ! ”
บานซูก้มตัวลงอย่างไม่รู้ตัว และในเวลาเดียวกันนั้นลูกธนูอีกคู่หนึ่งก็บินไปที่หัวของเขา เฉียดหัวของเขา
ลูกธนูทั้งสองบินผ่านรถม้าจากด้านหลัง แรงที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาปะทะกับไม้ที่แข็งแรงของรถม้า เนื่องจากไม่สามารถลดความเร็วได้ทันท่วงที
บานซูโกรธ เขาต้องการไปต่อสู้กับคนที่โจมตี แต่เขาก็เป็นห่วงเฟิงหยูเอง ชั่วครู่หนึ่งเขามีความกลัว
เฟิงหยูเองที่อยู่ข้างในก็โผล่ออกมา เมื่อออกมาสิ่งแรกที่นางถามคือ “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ? ”
บานซูพูดทันที “ไม่ขอรับ?”“ข้าสบายดี” ความตื่นตระหนกของเฟิงหยูเองเพิ่มขึ้น และลดลงอย่างรวดเร็ว มือของนางยังประสานกันอยู่ เพราะนางกลัวว่านางจะไม่มีเวลาหลบในครั้งต่อไปเมื่อมีการโจมตีเกิดขึ้น
“ช่างเป็นการยิงธนูที่แม่นยำเช่นนี้” แม้ว่านางจะกระวนกระวาย นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากพูดคำชมเชย
