ำนวนมากที่ใบหน้าคล้ายคลึงกันได้ นางไม่เชื่อว่าเครื่องประดับแก้วผลึกสีขาวครบชุดจะไม่ดึงดูดความสนใจของเขา หากองค์ชายห้ายังสังเกตเห็น สิ่งต่าง ๆ จะสนุกมากขึ้น
แต่…เฟิงเฉินหยูมอบต่างหูให้กับเฟิงเฟินไดได้อย่างไร
นางจำนางกำนัลที่กระซิบกับเฟิงเฉินหยูได้ และไม่สามารถช่วยได้แต่รู้สึกตกใจทันที นางหันไปมององค์ชายสามซวนเทียนเย่ ที่นั่นนางเห็นเขามองกลับมาที่นางด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ยกจอกของเขาขึ้นอีกครั้ง
ใจของเฟิงหยูเองเต้น ขณะที่นางเริ่มเสียใจที่บอกซวนเทียนหมิงและซวนเทียนฮั่วไม่ให้มา สิ่งนี้ทำให้นางไม่มีใครปรึกษาเมื่อเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นมา
หวงซวนที่อยู่ข้างเฟิงหยูเองและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับอารมณ์ของเฟิงหยูเอง นางอดไม่ได้ที่จะเอนกายและถามว่า “คุณหนูเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองไตร่ตรองอย่างกังวลอยู่พักหนึ่งและไม่ตอบ มองเฟิงเฉินหยูและเฟิงเฟินไดทำตัวเหมือนพี่น้องที่รักใคร่กันดีนางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
นางวางมือบนน้ำเต้าขนาดใหญ่ ตอนแรกนางคิดว่านางได้เปรียบในเรื่องนี้ แต่ตอนนี้นางกลัวว่านางจะถูกมัดมือ
“งานเลี้ยงน่าเบื่อมาก ออกไปเดินเล่นกับข้า” เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วดึงหวงซวนออก ขณะที่นางเคลื่อนไหว นางเห็นองค์ชายลุกขึ้นและเดินออกไป ในไม่ช้าเขาก็ออกไปเร็วกว่านางทำ
ทั้งสองเดินไปที่สวนของตำหนักหยวน แม้จะอากาศจะหนาวในเดือนที่สิบสองก็ยังมีลูกพลัมฤดูหนาว ด้วยหิมะบนดอกคำฝอยสีแดง มันทำให้
