น้ำเต้าขนาดใหญ่ที่เฟิงหยูเองสะพายมา
“พี่นางฟ้า ! ” ทันใดนั้นเสียงเด็กดังขึ้นมา และเฟิงหยูเองเห็นก้อนเนื้อกลม ๆ พุ่งไปตามทางจากนั้นจึงเข้าไปหานาง“พี่นางฟ้า ทำไมเจ้าเพิ่งมาถึง ? เฟยหยูคิดถึงท่านมาก ! ”
นางเอื้อมมือไปหยิกแก้มของซวนเฟยหยู “เจ้าดูอ้วนท้วนขึ้น !”
หวงซวนยิ้มและพูดว่า “ถวายบังคมเพคะ” จากนั้นนางก็ดึงบางสิ่งบางอย่างออกจากแขนเสื้อคลุมของนาง “นี่คือของขวัญจากพี่นางฟ้าเตรียมไว้ให้พระองค์ แกะดูสิเพคะ ไม่รู้ว่าพระองค์ชอบหรือไม่เพคะ” หลังจากที่พูดเสร็จนางก็ส่งของให้เฟยหยู ในขณะเดียวกันนางก็ไม่ลืมที่จะกล่าวเพิ่ม“ของขวัญที่เตรียมโดยตระกูลเฟิงนั้นได้ถูกมอบให้กับนางกำนัลของตำหนักแล้วเพคะ”
เฟยหยูเปิดของกำนัลและกล่าวว่า “ของขวัญที่เตรียมโดยตระกูลเฟิงข้าไม่สนใจ ส่วนใหญ่พวกมันไร้ค่า ข้าสนใจเฉพาะของกำนัลที่พี่นางฟ้าให้เท่านั้น”
ของขวัญของเฟิงหยูเองถูกเก็บไว้ในกล่องไม้ มันถูกห่อด้วยกระดาษที่นางพบในร้านขายยาของนาง ทำให้มันดูสวยงามมาก
ในที่สุดเมื่อซวนเฟยหยูเปิดกล่อง เขาก็งุนงงกับสิ่งที่อยู่ข้างใน “มันคืออะไร ? ”
“ลองชิมดูสิ” เฟิงหยูเองมองเด็กตัวน้อยด้วยรอยยิ้ม “ลองชิมดู”
ในความเป็นจริง นางเอาขนมขบเคี้ยวทั้งหมดในมิติของนางใส่ไว้เต็มกล่องนี้
ซวนเฟยหยูเคยกินช็อกโกแลตจากเฟิงหยูเองเท่านั้น ส่วนขนมอื่น ๆ เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ซวนเฟยหยูลองชิมดูก่อนที่จะทำราวกับว่าเขาได้พบสมบัติเขากอดไว้ เขาไม่อยากจะกิ
