คำถามของเฟิงเฟินไดก็เป็นสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าสงสัย ทำไมหวงซวนจึงมาที่คฤหาสน์เฟิงในตอนกลางคืน
เฟิงหยูเองมองเฟิงเฟินไดด้วยความสงสัยพร้อมตอบคำถามว่า “เจ้าหมายถึงอะไร คฤหาสน์เฟิงของเจ้าหรือ? ข้าเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิง มันควรเป็นคฤหาสน์เฟิงของเรา ในฐานะบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะต้องขออนุญาตจากน้องสี่ในการที่ข้าส่งคนไปตรวจตราในยามราตรี ? ”
“เจ้า…” เฟิงเฟินไดโกรธมาก
ถูกต้อง เฟิงหยูเองเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงไม่ว่านางจะทำอะไรมันเป็นสิ่งที่บุตรสาวของอนุต้องกังวลด้วยหรือ ?
“โชคดีที่ข้าส่งหวงซวนไปลาดตระเวน ไม่เช่นนั้นถ้ามีเรื่องร้ายแรงนี้เกิดขึ้นกับน้องสามจะทำอย่างไร ? ” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่มองฮูหยินผู้เฒ่า จากนั้นนางพูดต่อ “แม้ว่าอาเองใช้เวลาตลอดทั้งวันในคฤหาสน์เพื่อสำนึกถึงความผิดของตัวเอง แต่บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์ยังคงสามารถออกไปได้เมื่อวานนี้เมื่อหวงซวนไปที่ตำหนักหยู นางบังเอิญไปพบองค์ชายเจ็ดที่นั่น องค์ชายเจ็ดยังถามว่าน้องสามเป็นอย่างไร อาเองสงสัยว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับน้องสามในตอนนี้ ข้ากลัวว่าองค์ชายเจ็ดจะมาขอคำอธิบายจากท่านย่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มตัวสั่นเมื่อนางรู้สึกกลัว
เฟิงเฟินไดเป็นคนที่จะไม่ยอมปล่อยให้ผู้คนไปง่าย ๆ เมื่อพวกเขาพูด เมื่อนางเอาชนะด้วยคำพูดไม่ได้ นางก็คิดอีกเล็กน้อยและถามคำถามอีกหลายข้อ “พี่รองไม่ถูกลงโทษโดยการสำนึกผิดหรอกหรือ ?
