ยู่บนเก้าอี้นุ่มๆ ของนาง ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว นี่เป็นครั้งแรกที่นางออกหน้าให้เฟิงเฟินได
เฟิงเฟินไดเงียบ เป็นเรื่องยากที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะให้การสนับสนุนนางในครั้งนี้ ดังนั้นเด็กหญิงตัวน้อยจึงเคลื่อนไหวเล็กน้อย นางรีบวิ่งไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าและพูด “ท่านย่า เฟินไดไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่รองโกรธ”
อย่างไรก็ตามฮูหยินผู้เฒ่าไม่คิดที่จะปลอบนาง ในความเป็นจริงนางไม่แม้แต่จะมองเฟิงเฟินได นางหันมามองเฟิงเซียงหรูและพูดว่า “ดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ตอนนี้บิดาของเจ้าไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า ข้าจะอธิบายกับจินหยวนอย่างไร ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าพูดอย่างนี้ในขณะที่ซับน้ำตา
เฟิงเซียงหรูมองฮูหยินผู้เฒ่าโดยปราศจากความรู้สึกใด ๆนางโค้งคำนับและพูดว่า “ท่านย่า ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเซียงหรู”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “สองสามวันที่ผ่านมา ข้าได้สำนึกถึงความผิดของข้า ทำให้ข้าไม่ได้ไปรักษาหลังของท่านย่า พลาสเตอร์ยาเกือบหมดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ? อาเองจะส่งคนเอาไปให้ท่านย่าในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้าของนางพร้อมกับตอบว่า “ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นต้องส่งมาแล้ว ข้าดีขึ้นแล้ว แค่พักมันอีกสักหน่อยก็จะดี หมอข้างนอกส่งยาหม้อมาให้มันดีมาก ข้าไม่ต้องการพลาสเตอร์ยาอีกต่อไปแล้ว”
เฟิงหยูเองยกคิ้วขึ้นมาและยิ้มบาง ๆ แน่นอนว่าฮูหยินผู้เฒ่ามีปัญหาเช่นเดียวกับนางเมื่อสามปีก่อน เมื่อนางรู้สึกว่าภัยจะมาถึงตัว นางก็รีบตัด
