ะฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับอันชิจากนั้นก็เดินตามเฟิงหยูเองซึ่งหันหลังและเริ่มเดินไปแล้ว
เมื่อคนที่เหลือเห็นพวกเขาจากไป พวกเขาทั้งหมดก็ถอนหายใจยาว
ฮูหยินผู้เฒ่ามองไปรอบๆ ทุกคน ในตอนท้ายหยุดที่จินเฉินและแค่นเสียงออกมา “ไร้ค่า ! ” จากนั้นนางก็โบกมือแล้วกลับไปที่เรือนซูหยา
จินเฉินรู้สึกผิดและโกรธ นางจ้องมองม่านซี
คนอื่นไม่ได้อยู่นานเพราะพวกเขากลับไปที่เรือนของตัวเองทีละคน บ่าวรับใช้ที่เหลืออยู่งงงัน หนึ่งในบ่าวรับใช้ที่ว่ายน้ำเก่งถามเฮ่อจง “อนุอันบอกว่าแต่ละคนจะได้รับ 50 เหรียญเงิน นางยังจำคำพูดได้หรือไม่?”
เฮ่อจงไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คำพูดของอนุอันเชื่อถือได้ อย่างไรก็ตามวันนี้ดึกมากแล้ว ทุกคนกลับไปก่อน พรุ่งนี้ตื่นก็คงได้รับรางวัล”
บ่าวรับใช้ได้แต่ทำใจให้สงบและแยกย้ายกันไป
เฟิงหยูเอง, เฟิงเซียงหรูและอันชิไปยังเรือนเล็ก ๆ ของพวกเขา ไล่บ่าวรับใช้คนอื่น นางเข้าไปในห้องพร้อมหวงซวนเท่านั้น
เมื่อเข้าไปในห้อง อันชิถามเฟิงเซียงหรูอย่างรวดเร็ว “เจ้าตกลงไปในทะเลสาบจริง ๆ หรือ ? เจ้าไม่ได้ซุ่มซ่ามและตกลงไปด้วยตัวเองใช่หรือไม่ ? ”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ถูกพูดขึ้นมาอีกครั้ง ความกลัวที่เฟิงเซียงหรูได้เก็บกดไว้ก็ลุกฮือขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็ซีดกว่าเดิมและมือของนางก็เริ่มสั่นเทาเช่นกัน
เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วอันชิจะไม่เข้าใจได้อย่างไร นางดึงเฟิงเซียงหรูขึ้นไปนั่งบนเตียง จากนั้นนางก็มองไปที่เฟ
