ทำไมเฟิงเซียงหรูถึงออกมาที่นี่ตอนกลางคืน? ทำไมเจ้าไม่จับตาดูนางอย่างใกล้ชิด ? ”
อันชิซึ่งมัวแต่วิตกกังวล ดังนั้นนางจะมีสติตอบเรื่องเหล่านี้กับฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างไร นางไม่ได้อารมณ์ดีเช่นกัน ดังนั้นนางจึงตอบว่า “นางนอนไม่หลับ และอยากพบคุณหนูรองเจ้าค่ะ” หลังจากพูดเรื่องนี้นางต้องการกลับไปที่ข้างทะเลสาบ
ฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนด้วยความโกรธว่า “หยุด เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้น!”
อันชิตกใจและหยุดทันที
“คนแล้วคนเล่า เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง ? จริงๆ แล้วเจ้ายังมาตีหน้าเศร้าอีกหรือ ? อันชิ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ? ”
ทันใดนั้นอันชิก็หันกลับไปมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความโกรธอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นด้วยความกลัว “เจ้าจะทำอะไร”
“ท่านแม่สามี” อันชิพูดขึ้น นางถาม “หลานสาวของท่านตกลงไปในน้ำและท่านไม่สนใจว่าหลานสาวจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว ในช่วงเวลานี้ทำไมท่านแม่ยุ่งอยู่แบบนี้ อนุผู้นี้ทำผิดหรือเจ้าค่ะ ? แม้ว่าคุณหนูสามจะเป็นบุตรสาวของอนุ แต่นางก็ยังเป็นหลานสาวของท่านอยู่ดี ท่านแม่ไม่สนใจนางเลยหรือเจ้าค่ะ ? ”
“ทำไมข้าจะไม่สนใจ?” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเทาด้วยความโกรธ“เราทุกคนไม่ได้ตามหานางกันหรือ ? ไม่ว่าจะกังวลแค่ไหนข้าก็ไม่สามารถกระโดดลงไปช่วยได้ มองข้า นางเป็นคนที่วิ่งออกไปกลางดึกแทนที่จะนอนหลับ หลังจากมีปัญหาเกิดขึ้นคฤหาสน์ก็วุ่นวายไปหมด และเจ้ายังต้องการถามข้าอีกหรือ? ”
“อนุผู้นี้ไม่ได้ถ
