้าปากเหมือนอยากจะเอ่ยบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางกลับไม่สามารถเอ่ยออกมาได้
อันชิเป็นมารดาของนาง ดังนั้นนางจะไม่เข้าใจความรู้สึกของบุตรสาวของนางได้อย่างไร นางอดไม่ได้ที่จะให้คำแนะนำ“ครั้งที่แล้วท่านย่าของเจ้าเป็นคนสั่งให้เจ้าไปที่ตำหนักชุนเวลานี้ท่านย่าของเจ้าไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเจ้าจึงไม่สามารถคิดถึงมันได้”
เฟิงเซียงหรูก้มหน้าลงและใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็กลายเป็นสีแดงเล็กน้อย นางรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย แม่รอง”
“ไม่ว่าเจ้าจะคิดเช่นนั้นหรือไม่ก็ตาม เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ” อันชิถอนหายใจด้วยเสียง “อย่าโทษข้าที่โหดร้าย บางทีในอดีตเจ้าไม่สามารถบอกได้ แต่ลองดูพี่รองของเจ้าตอนนี้ ในอดีตนางได้รับเกียรติอย่างมาก แต่เนื่องจากนางไม่สามารถรักษาขาขององค์ชายเก้าได้ ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับนาง?”
“ท่านแม่พึ่งบอกว่าพี่รองสบายดี” เฟิงเซียงหรูหัวเราะแสดงความไม่พอใจของนาง “ท่านแม่ยังบอกอีกว่าองค์ชายเก้าจะไม่ยอมให้พี่รองต้องทนทุกข์ทรมาน”
“ความจริงคืออะไร ? ” อันชิรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย “ไม่ว่านางจะทนทุกข์กับความคับข้องใจหรือไม่ก็ตาม แต่ข่าวลือและการใส่ร้ายก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าเห็นหรือไม่ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของคฤหาสน์เราเป็นเช่นไร ? เจ้าเห็นหรือไม่ว่ามีคนกี่คนที่ถูกส่งไปยืนรอบ ๆ ทางเข้าเรือนตงเซิง? พวกเขาไม่เห็นว่านางเป็นสมาชิกของครอบครัวแม้แต่น้อยพวกเขามองนางเป็นคนนอก ! จะว่
