นไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เฟิงหยูเองต้องการที่จะเปิดร้านห้องโถงสมุนไพรในเสี่ยวโจว แต่นางรู้ดีว่าลูกน้องของนางมักจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เนื่องจากนางต้องการเปิดร้านก็ต้องเปิดร้าน นางพยักหน้าและกล่าวว่า “บ่าวรับใช้คนนี้จะไปคุยกับฉิงหยูทันที หากมีเวลาเราจะเดินทางออกไปในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”
“เจ้าสามารถตัดสินใจเองได้ เดินทางให้ระมัดระวังมากขึ้นและใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ เมื่อออกจากเมืองหลวงอย่าแสดงตัว องค์ชายสามคอยจับตาดูเราอยู่เสมอ ถ้าเขาค้นพบและวางแผนการซุ่มโจมตีบนถนนนั่นคงไม่ดี ถ้าเป็นเจ้าคนเดียว เจ้าก็สามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดาย แต่มีฉิงหยูและคนอื่น ๆ เจ้าจะเหนื่อยมาก” เฟิงหยูเองรู้สึกเหมือนเป็นมารดา แต่นางก็ยังเชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเอง “จำไว้ว่า ไม่ว่าเจ้าจะเจออะไรก็ตาม การมีชีวิตอยู่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด การครอบครองวัตถุใด ๆ นั้นไร้ค่าเมื่อเทียบกับชีวิตของเจ้า แม้ว่าภารกิจจะไม่สำเร็จหรือจะล้มเหลว ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่จะมีโอกาสสำเร็จในครั้งต่อไป ดังนั้น ข้าจะไม่อนุญาตให้เจ้าตัดสินใจที่จะจบชีวิตของเจ้าเอง เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”
วังซวนพยักหน้าอย่างจริงจัง แนวคิดที่เฟิงหยูเองพยายามตอกย้ำความคิดของนางซ้ำ ๆ ทุกวัน ทำให้นางรู้สึกประทับใจมาก คนอย่างนางได้รับการบอกเสมอว่าภารกิจสำคัญที่สุด เมื่อได้รับคำสั่งพวกเขาจะเริ่มทำงานทันที เมื่อใดกันที่เจ้านายใส่ใจชีวิตของพวกเขา
แต่สำหรับเฟ
