งว่า“ฝ่าบาท ขาของฝ่าบาทหายดีหรือไม่เพคะ? ก็ดี เฟิงเฟินไดจะช่วยหาแพทย์ที่มีชื่อเสียงให้ฝ่าบาท เฟิงหยูเองเป็นเพียงหมอกำมะลอ ฝ่าบาทต้องไม่ฟังนาง ! ”
เมื่อซวนเทียนหมิงเห็นเฟิงเฟินได เขารู้สึกหงุดหงิดทันที“นางกำนัลอาวุโสโจวเชิญแม่นมจากพระราชวังมาในวันพรุ่งนี้ เพื่อสอนมารยาทให้กับคุณหนูสี่ตระกูลเฟิง”
“เจ้าค่ะ” นางกำนัลอาวุโสโจวพยักหน้า นางมองเฟิงเฟินไดอย่างรังเกียจ
“ข้าจะกลับไปก่อน” ไม่สนใจคนในตระกูลเฟิง ซวนเทียนหมิงยังคงกุมมือของเฟิงหยูเอง กลับไปพูดด้วยน้ำเสียงที่ปลอบโยนนางว่า “อย่าไปใส่ใจ หากเจ้าจะเข้าพระราชวังบอกข้า และเราจะเข้าเฝ้าเสด็จพ่อด้วยกัน ไม่ต้องกังวลไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าอยู่ที่นี่”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “เพคะ”
ซวนเทียนหมิงจึงปล่อยมือของนางแล้วพูดกับซวนเทียนหัว“พี่เจ็ด กลับกันเถิด”
ซวนเทียนฮั่วเดินไปและเริ่มเข็นรถเข็นของเขา พร้อมกับนางกำนัลอาวุโสโจว พวกเขาออกจากเรือนตงเซิงโดยไม่พูดอะไรอีก
เฟิงเฉินหยูต้องการที่จะไปหาซวนเทียนฮั่วและถามว่าอาการบาดเจ็บที่เท้าของเขาเป็นอย่างไร แต่เมื่อเห็นตัวอย่างจากเฟิงเฟินได นางจะกล้าทำผิดพลาดได้อย่างไร
เป็นเฟิงเฟินไดที่ไม่พอใจที่เห็นซวนเทียนหมิงจากไปและไล่ตามพวกเขา แม้กระนั้นนางถูกจับโดยบ่าวรับใช้ 2 คนที่ได้รับคำสั่งจากฮูหยินผู้เฒ่า
ไม่รอให้ฮูหยินผู้เฒ่าพูด เฟิงหยูเองมองไปรอบ ๆ เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากคฤหาสน์เฟิง นางถามอย่างแผ่วเบาว่า “มาทำอะไ
